Öykü- Burak Bayar- Güzel Bir Yaz

Pizza

Müdürün kızı pizza yemeye gitmeyi teklif ettiğinde şaşırmıştım. Sarı saçlarımı jöleleyip konuşurken ufak bir şive yaparak çok sempatik olduğum için mahalledeki kızların benimle vakit geçirmeyi istemesi normaldi ama müdürün kızıyla çıkmak bambaşka bir şeydi.

Demiryolu işçilerinin oturduğu mahallemizde TCDD bölge müdürünün göreceği saygıyı tahmin bile edemezdiniz. Herkes ona, ondan korkmanın yanı sıra duydukları sevgiden dolayı da büyük bir saygı gösterirdi. Babacan bir adamdı, herkese özel işlerinde dahi yardımcı olmaya çalışırdı. Demiryolu lokalini de işçilerin ve ailelerinin sosyal ortamları olsun diye o açtırmıştı. İşte müdürün kızı Ecem ile Ayçiçeği Sokağındaki bu lokalde tanıştık. O zamanlar lokalde verilen karate kursuna gidiyordum. Müdür çok mütevazı birisi olduğundan, işçi aileleriyle kendi ailesini her zaman kaynaştırmak isterdi. İşçilere örnek olması için kızını da bu kursa göndermişti. İki ay boyunca gittiğimiz temel kurstan sonra girdiğimiz kuşak sınavında sınavı geçemeyen iki yeteneksiz soyunma odasının yolunu erken tutmuştu. Her zaman hırslı olan Ecem koridorun sonunda yere çökmüş üzgün bir şekilde oturuyordu. Yanına ben de çöktüm. Tam yanına oturur oturmaz bana pizza yemeye gitmeyi teklif etti. Düşünecek pek fazla bir şey yoktu.

Ecem kara gözleri, kara kaşları ile tam bir esmer güzeliydi. Ben ise çok sarışındım. Saçları genelde dalgalıydı. O yaşlarda taktığı küpeleri, bileklikleri, kıyafetleriyle bize göre çok marjinal görünüyordu. Kedileri çok severdi. Yanından bir kedi geçse onu kucağına alıp sevmeden bırakmazdı. Yüzü tıpkı sevdiği kediler gibi çok masumdu, merhametli görünürdü ama -babası müdür olduğu için olacak- onun o masum yüzünün arkasında her zaman insanlara eziyet etmeyi seven birisi olduğu izlenimine kapılırdım. Onu en sevdiğim zamanlarda bile böyle hissetmekten kendimi alamazdım. Her zaman çok sosyaldi, hep yanında birileri olurdu. Özellikle erkekler. Zaman zaman bunların mahallenin yalakaları oldukları için müdürün kızı ile takılmak istediklerini düşünsem de Ecem müdürün kızı olmasa da yine etrafında bir sürü kişi olurdu. Zaten o hiçbir zaman müdürün kızı olduğuyla ilgili bir vurgu yapmazdı.

Her boşlukta sigara içerken görürdüm onu. Yanımdayken de sigara kokardı hep. Parfümüyle karışan sigara kokusu ondan sonra hep güzel gelmiştir bana. Metrobüsteki sigara içen dayılar da dahil olmak üzere sigara kokusu bana hep onu hatırlattı sonrasında. Boyu uzundu, ince oluşu da onu daha uzun gösterirdi. Küçükken geçirdiği bir kas hastalığından bahsederdi hep, bu onun psikolojisini çok etkilemişti. Geçirdiği ameliyatlardan dolayı da hep zayıf kalmıştı, duruşu da öyleydi. İçki içmeyi çok severdi. Ben de severdim gerçi ama o publarda arkadaşlarıyla içerdi, biz de mahalledeki birahanede gizli gizli içerdik. Ondaki bu özgüven ve özgürlüğe hep imrenmiştim.

Pizzacıya gitmek için onu Neval sokaktaki evinden aldım. Dolmuşla şehir merkezine gidip pizzamızı yiyecektik. Biraz gergindim çünkü daha önce mahalledeki lahmacuncuda arkadaşlarımla yediğim lahmacun dışında başka hiçbir şeyi dışarıda yememiştim. Pizza da aynı lahmacun gibi farkı yok ki diye kendimi rahatlatmaya çalışıyordum.

Ev yapımı pizza yapan bir restorana gittik. Bir sürü pizza çeşidi vardı. Çoğunun isimlerini ve malzemelerinin ne anlama geldiğini bilmiyordum. O yüzden en sağlam seçim karışıktı. Pizza beklerken onu izlemek çok güzeldi. Siyah giyinmişti ve bana sürekli gülümsüyordu, benden hoşlandığı çok belliydi. Pizzalarımız geldiğinde önce onun başlamasını bekledim. Çatal bıçakla yemeye başladı. Ben pizza yerken çatal bıçak nasıl kullanılır bilmiyordum, rezil olmak istemedim. Pizzayı her zaman elle yerim gibi komik bir açıklama yapıp dilimleri elimle almaya başladım. Bunu çok garipsemedi ama ben utanıyordum, yemeğin bir an önce bitmesini istiyordum. Keşke ilk buluşmamızı bu yemekte yapmasaydık diyordum içimden. Sonunda yemek bitti. Hesap geldiğinde hemen o ödedi, bana fırsat vermedi. Gerçekten çok iyi niyetli biriydi. Yemeğimiz bittiğinde yine dolmuşla sıkış tepiş ayakta mahallemize döndük. Ben erken indim, o da birkaç durak sonraki evine gitti.

Yaz Akşamları

Altın Park’ın yanındaki evimizden çıkıp Meral Sokak’a giderken yaz akşamının hafif serinliği çok iyi hissettirirdi. Bizimkilere camiye gidiyoruz diye çıkardık, o yüzden vaktimiz kısıtlıydı. Bir iki saat içinde eve dönmemiz gerekiyordu. Bu; mahallede aslında herkesin bildiği ama göz yumduğu, gençler ile ebeveynleri arasındaki bir anlaşma gibiydi. Gençler Ramazan akşamlarında camiye gidiyoruz diye evden çıkarlardı. O zamanlar geç saatlere rastlayan bu vakitler, çocukların akşam dışarı çıkabilmesi için tek şanslarıydı. O yüzden Ramazan’a hazırlıklar çok önceden başlardı. Otobüslere su balonu atmak için alınacak balon paraları biriktirilir, yaz akşamında alınacak meybuz ve dondurmaların paraları önceden zulalanırdı.

Pizzadan sonraki hafta ilk defa dışarıda buluşmaya karar vermiştik Ecemle. Ramazan’a denk geldiği için camiye diye çıkıp mahalledeki alışveriş merkezinin ilerisindeki parkta buluşacaktık kimse görmesin diye. Bana “sigara alır mısın?” mesajını görmeme rağmen o gün ki harçlığımın tamamı sigara almaya zor yettiği için görmezlikten geldim. Bu sigara işine her gün başka bir bahane uydururdum. Bir tane sigara bile ısmarlamadım. Ona rağmen onun sigarasından otlaklanırdım.

Yine bir akşam aynı şekilde buluştuk. Genelde parkın ıssız karanlık bir köşesine geçerdik kimse görmesin diye. Babası müdür olduğu için onu herkes tanırdı. Yine bu günlerden birinde ağacın dibinde oturuyorduk. Ona, o gün çok parlak olan dolunayı gösteriyordum. Dip dibeyken yukarı doğru kaldırdığım parmağımı takip ediyordu. Karanlığın verdiği cesaretle o aya bakarken dudağının kenarını öptüm aniden. Başını bana doğru çevirdi ve dudaklarımız tamamen birleşti. Birkaç dakika öpüştük. Bacağını tutup üzerime doğru çektim. Çok hafifti hiç zorlanmadım kendime çekerken. Sonra hemen kendini toparladı bacağını geri çekti, sonra da başını. Hayatımda ilk defa birini öpmüştüm.

Maç

O heyecandan sonra bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Onunla buluştuğumuzda o ilk günkü heyecanı yakalayamıyordum. Yine öpüşüyorduk ama eskisi gibi değildi. Artık daha ileri gitmek istiyordum ama sonra pişman oluyordum. O saflık kalmamıştı. Bu yüzden daha yaz bitmeden ayrıldık.

Mahallenin Raygücü diye bir amatör futbol takımı vardı. Bu takımın kurulmasına yine müdür ön ayak olmuştu. Burada oynuyordum. Takım çok zayıftı, gelen geçenden fark yiyorduk. Bir gün maçtayken tribüne baktığımda gözüm ona çarptı. Yanında bir erkek arkadaşıyla maça gelmişti. 7-1 yenildik o maçta. Maç sonu ayaklarımızı sürüye sürüye kulübe giderken yanıma doğru geldi. Arkadaşlarımın garip bakışlarının ve 7-1 yenilmemin utancıyla yanına gittim. Yüzüm kıpkırmızı oldu. Ama o beni sevdiğini onu bırakmamamı söylüyordu. Ne yalan söyleyeyim müdürün kızını yalvartmak hoşuma gitmişti. Zaten babama sevgili olduğumuzu söylediğimde gözlerindeki o gururu görmüştüm. Amirinin kızını tavlamıştı oğlu. Ama bu beni ona bağlamadı aksine daha da büyük hedeflere ulaşabileceğimi düşündürttü. İstemediğimi söyledim sertçe. Bari beni eve bırak yalnız başıma kalmamayım diyordu arkamdan. Ben ise hiç oralı değildim, arkama bile dönüp bakmıyordum. Ondan uzaklaştım ve arkadaşlarımın yanına döndüm.

Her yaz oraya gittiğimde bunları düşünüyorum ama artık Raygücü yok, annem yok, babam yok, müdür yok, TCDD lojmanları yok, park yok, avm yok, camii yok, meybuz yok, o ağaç yok, jöle yok, lokal yok, sarı saçlarım yok, Ayçiçeği sokağı yok, birahane yok. Dolunayın parlaklığı da yok, yaz serinliği de, birini öperken heyecanlanmak da…

Burak Bayar