İSHAK EDEBİYAT

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Benim için yazmaktan önce okumak vardı. Okurken tanıdığım roman kahramanları, öykü karakterleri, bambaşka zamanlar ve dünyalar sanıyorum zamanla yenilerini yazma, yaratma ihtiyacını da beraberinde getiriyor. Böylelikle o ihtiyaç ortaya çıkana kadar okudum sonrasında küçük yazılar, paragraflar bazen sadece cümleler yazdım ki çoğu duyguları soyuttan somuta geçirmek içindi. Bunlar hayatımın tüm süreçlerinde vardı bu sebeple kesin bir z

Filler, yaramın kabuğunda çimdeymiş gibi tepindikçe her şey daha yerli yerine oturuyor. O oturuyor ben kalkıyorum kendimi savunmak üzere. Yanımda ne Sokrat ne de cübbesi yırtık avukatım beliriyor. Suçluyum kabul ediyorum. Suçumu bastırması için yaramı fillerin ayaklarına seriyorum. Ruhumun bedenimle bağı her geçen saniye incelirken kahrolsun diyorum. Kahrolsun yaşamak dedikleri sözcük, kahrolsun seni sevip çekilmek ve kahrolsun karanlıkta düşen omuzlarım. Kahroluyorum... SON

Telefonum titrediğinde gecenin derinliğinde boğuluyordum; dalgalar kabarmış, beni yutmaya hazır haldeydi. Oturduğum loş salon bir anda daraldı, nefesim boğazımda düğümlü... Telefonu elime aldım, ekranında “Annem.” Bazı kadınların sezgisi deniz feneri gibidir, en karanlık ânı bulur, ışığını tam oraya vurur. Benim anneminki ise ışık değil, bir çığlık olur, göğü yırtıp iner bazen. “Alo Rüya… kızım, ne yapıyorsun sen?” Ben daha nefesimi yerine oturtamadan, sesime bir ayar vermeye

Deniz griydi; sabahın puslu ışıkları gökyüzü ile denizi birbirine karıştırmış, sessizlik kıyıyı ağır bir örtü gibi kaplamıştı. Kumlar hâlâ gecenin nemini taşıyor, Leyla’nın her adımı altında hafifçe eziliyor, geride ıslak ve soğuk bir iz bırakıyordu. Denizden gelen tuzlu rüzgâr saçlarını savuruyor, kulaklığındaki hüzünlü şarkının titrek notaları gri ufukla buluşuyor, Leyla’nın kalbindeki kırıklığın yankısıyla birleşiyordu. Cem’in mesajları zihninde birer gölge gibi dönüyordu.

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Çocukluğumdan beri iyi bir okur oldum. Hatırlıyorum, okul çağlarımda yazdığım metinler beğenilirdi. Okumayı sevmem derli toplu, meselesi olan metinler çıkarmamı sağlıyordu. Elbette o yıllarda yazdıklarım için tam bir öyküydü diyemem. Altı yıl önce katıldığım bir yazarlık atölyesinde öykü yazmaya, öykü yazmanın matematiği üzerine çalışmaya başladım. 2- Öykü türünü seçmede özel bir nedeniniz var mı? Öykü yazmanın kolay olduğunu düşünü

Düşünmenin yıkıcı güzergâhlarına girmiyordu artık. Geçmişin yarı karanlık koridorlarında gezinmeyi bırakmıştı. Artık hiçbir istikameti yoktu. Gücü tükenmişken, kalanıyla gerekli işleri tamamlamalıydı. Yoksa bir bilinmezliğe yola çıkarken yapayalnız kalacaktı. Hayatı boyunca yalnızlığa mahkûm olmuş, bir ömrü öylece tüketmişti. Şimdi, sonuna geldiği bu hayatı noktalamadan önce, kendisi öldüğünde yalnız hissetmeyecek bir bağın iplerini sıkıca bağlamalıydı. Seksen yaşındaydı. Vüc

Kalabalıkta kızımın elini daha bir sıkı kavrıyorum. Küçücük eli avucumda kayboluyor. Sahneye yakın bir koltuk bakınıyorum. Oradan oraya koşan çocukların arasından sıyrılıyoruz. Ceket ve çantalarla kapatılmış koltukları geçiyoruz. O sırada kafasını çevirip arkaya bakan gözlere takılıyorum. İçimden sıcakla ılık arası bir şey akıyor. Yutkunmayı unutuyorum. Bu o mu gerçekten? Karşımda duran bir beyefendinin, ''Burası boş,'' dediğini son an da fark ediyorum. Teşekkür bile etmeden