Öykü- Gamze Gülpınar- Sarı Bez

O yıl akşamlar her zamankinden erken çöküyordu. Geceler de uzuyordu. Evdeki sesler karanlıkla birlikte büyüyordu. En çok da onun odasında… Yatağında bir o yana bir bu yana dönerdi. Odanın havası kimi zaman genleşip uçsuz bucaksız bir boşluğa dönüşür, kimi zaman da duvarlar üst üste binip nefesini keserdi. Eli havada, hiç var olmamış bir şeyi yakalamaya çalışır gibi kıpırdar; sessiz mırıldanmalar karanlığa karışırdı. Akciğerlerinden yükselen hırıltılar, zihninde yeni bir çatlak açar; gerçekle hayal arasındaki o incecik perdeyi her seferinde biraz daha yırtardı.

Eşyaların yeri aynıydı ama anlamları kaymıştı. Yıllardır aynı köşede duran koltuk her an havalanacakmış gibi hafifler, zemin bir anda dalgalanan tekinsiz bir göle dönüşür, ampulden sızan ışık fısıldar gibi titrerdi. En kötüsü de kapıydı; ardında neyin beklediğini kimsenin bilmediği, her an bir hayvanın pençesiyle aralanabilecek o korkunç sınır…

Sınırın ötesinden, kapı pervazına tutunmuş kızımın minicik varlığından süzülen titreyişlerini izlerdim. Gözleri kocaman açılmış, içerideki o yabancı dünyayı anlamaya çalışırken boşluğa savrulan, “Köpek geliyor, kaçın!” çığlığıyla yüzü bembeyaz kesilirdi. Kendi odasının güvenli limanına sığınırken duyduğu o saf korkuyu anlıyordum ama babamın yüzündeki çaresizlik içimi daha çok yakıyordu. Böyle zamanlarda araya girer, kızımın terlemiş ellerini tutar ve “Yeni oyunumuzu beğendin mi?” diye sorardım. Bu anlarda oyun oynamadığımızı ikimiz de bilir, evin içindeki görünmez suların bizi usul usul yuttuğunu hissederdik.

Bu ev artık bildiğimiz ev değildi. Babamın bakışlarından hep bir tedirginlik okunurdu. Tüm odayı kaplayan bir su birikintisi görüyor, köşede saklanan bir köpeği kovalıyor yahut hepimizi ondan korumaya çalışıyordu. Ama kızımın korkusu, dedesinin bu hallerini fark ettiğinde daha da artıyordu. Öte yandan babamın zihnindeki sisin dağıldığı kısacık, berrak anlar vardı. İşte o anlarda yüreğime bir sızı saplanırdı. Gözlerini etrafta gezdirir, sonra bana döner ve fısıltıyla sorardı “Kızım bana ne oluyor? Ben… kafayı mı yiyorum?” Yaşlar gözlerimde donar, boğazıma bir yumru otururdu. “Hayır baba, ufak bir rahatsızlık; hepsi geçecek,” der ve yutkunurdum.

Kızımın küçücük yüreğiyle, dedesinin devasa korkuları arasında bir köprü kurmak mümkün müydü? Bu enkazın altından sağlam bir bağ çıkarabilir miydik?

***

Günler yavaş ilerliyordu. Kızım hâlâ dedesinin odasının eşiğini geçmeye cesaret edemiyordu. Bir akşam yine babamın sesi yükseldi, bu kez daha telaşlıydı:

“Her yer su oldu, taşıyor, görmüyor musunuz? Sakın basmayın,” diye bağırdı.

Kızım endişeyle baktı gözlerime. O an masum bakışlarında sadece korku değil, korkuyla merak arasında asılı kalmış bir ifade vardı.

“Dedene yardım etmeye ne dersin,” dedim fısıltıyla, sanki gizli bir plan paylaşıyormuşçasına…

Gözlerinde bir ışık belirdi.

“Nasıl,” diye sordu.

“Hadi, bir bez getir ve buraları kurulayalım.”

Koşarak mutfağa gitti, elinde güneş gibi parlayan sarı bir bezle geri döndü. Babam ise hala yere bakıyor; ciddiyetle, görünmez bir suyu gösteriyordu.

Kızım hayali sulara basmaktan korkar gibi parmak uçlarına yükseldi ve derin bir nefes alarak dizlerinin üstüne çöktü. Halının kuru desenlerini sanki gerçekten ıslakmış gibi büyük bir özenle silmeye başladı. O sarı bez, kızımın elinde bir oyuncak, babamın zihnindeki kaosu dindiren sihirli bir değnek gibiydi.

“Burayı da silelim mi dede?” diye sordu.

Babam kafasını yerden kaldırmadan gözleriyle onayladı. Yavaş yavaş kelimelere ihtiyaç duymayan bir iş birliği başladı aralarında. Her ne kadar biri oyun, diğeri gerçek sansa da…

Basit bir ev işi gibi görünen şey, kızımın korkusuyla babamın çaresizliği arasında gizli bir ritüele dönüşmüştü. Artık kızım da oyunun bir parçası olmuştu. Her sabah uyanır uyanmaz ilk işi, dedesinin odasına bakmak olmuştu. Bazen babam elini kaldırıp “su yok” işareti yapıyor, bazen yan gözle halının kenarına bakıyordu. Her şey kendi ritminde akmaya başlamıştı. Kızım, korkusunu bir nebze olsun yeniyor gibiydi. Ona doğru iki adım atması yetiyordu, gerisi zaten kalpte tamamlanıyordu.

…

Bir öğleden sonra birlikte bahçeye çıktılar. Hava tertemizdi, güneş ara ara bulutların ardına girip kayboluyor, rüzgâr ılık bir esinti bırakıyordu. Babam eski alışkanlıklarıyla gökyüzüne bakıyordu. Kızım tereddüt etti.

“Oyun zamanı,” dedim.

Sesimin ne kadar sakin çıktığını ben de bilmiyordum.

Bahçe taşları, eski çitler, kırık saksılar, rengi solmuş sandalyeler… Tek tek baktım. Hepsinde de babamın izi vardı. Onun, gökyüzüne bir zamanlar merdiven dayayacak kadar güçlü olduğunu hatırladım. Şimdi ise rüzgârın yönünü bile ayırt etmekte zorlanıyordu.

Kızım kiraz ağaçlarının yaprakları arasından dedesini süzdü, çekingen ama kararlıydı. Bir an durdu. Sonra dedesine yaklaştı. Gözleri yerdeydi, çakılların arasına dikkatle baktı. Eğildi, eliyle toprağa dokundu.

“Dede,” dedi yavaşça. Sesi bir kuş cıvıltısı gibiydi “Bak… Burada su yok. Toprak kuru…”

Babam, başını eğdi. Uzun uzun kızımın toprağa değen parmaklarını, sonra da kupkuru toprağı inceledi. Sonra elini kaldırdı ve kızımın dizinin üzerine koydu.

Kızımın ayakkabısı çakıllara sürtündü. Babam derin bir nefes aldı. Ağaçtan sarı bir yaprak, yavaşça süzülerek aralarına düştü. O an kızımın artık sarı beze ihtiyacı olmadığını anladım, gerçeği kendi elleriyle gösterebiliyordu.

***

Günler sarı bezin her sabah halıda bıraktığı izlerle birbirine eklenirken bahçe kapısı usulca açıldı. Okuldan dönen kızım dedesini bahçedeki hasır sandalyede oturmuş, kucağındaki tekir kediyi okşarken buldu. Babam daha da zayıflamıştı. Yüzü hayli çökmüş, bakışları solgunlaşmıştı ama hâlâ dik duruyordu. Kediyi büyük bir dinginlikle, sanki dünyanın en kıymetli varlığıymış gibi seviyordu.

Kızım uzaktan onu izledi. Tıpkı eskiden odanın kapısında nasıl bekliyorsa yine öyle durdu. Ama bu kez duruşunda korku değil, bir anlama, bir tanıma hissi taşıyordu. Babam kedinin mırıltıları arasından bir ses duymuş gibi başını çevirdi. Göz göze geldiler.

Babam gülümsedi. Yorgun, kederli ama içinde huzur barındıran, gerçek bir gülümsemeydi.

Kızım da hafifçe gülümsedi. Sağ omzunu ona doğru çevirdi, çantasını çıkardı. Babam elini uzattı. Çantayı aldı ve yanına koydu. Sonra kızımın elini tuttu.

Minik bir el, zamanın ve hastalığın yorduğu nasırlı bir avucun içine yerleşti.

Hastalık gitmemişti. Yalnızca birbirlerinin elini tutan bir dede ve torunu vardı.

Yol kısaydı. Yan yana yürüdüler.

Bahçe yolunda eski taşlar vardı. Zamanın ve mevsimlerin birbirine karıştığı bu bahçede kiraz ağaçlarının beyaz çiçekleri görevlerini yerine getirmenin ferahlığıyla toprakla buluşuyordu. Uzaklarda bir köpek havladı. Babam durmadı... Kızım elini çekmedi…

Bir zamanlar ardında korkuların beklediği o kapı, şimdi yalnızca akşamüstü serinliğini tutan sıradan bir kapıydı.

Gamze Gülpınar