Öykü- M. Bülent Bingöl- Görgü Tanığı

“Tanrı her yerde diyorlar ama kıble bir tane.  Tanrı’yla saklambaç oynamak istemiyorum. Bıktım ebe olmaktan.”

“Evet, Vesile Hanım, yukarıdaki konuşmanız dinlemeye takıldı. Sarf ettiğiniz cümlelerle ne demek istediniz?”

“Allah Allah! Telefonda yaptığım özel bir konuşmanın mevzumuzla ne alakası var? Sonra beni hangi hakla dinlediniz? Amerikan dizisi izlemiyor musunuz? Mahkeme kararı var mı? Yoksa korsan mı dinlediniz? Alt tarafı bir tanığım. Bir cinayete şahit olmaktan daha önemli ne olabilir?”

“Bahse konu cümleleriniz nedeniyle şüpheli tanık oldunuz.”

“Siz mi soktunuz beni şüpheliler arasına?”

“Hayır. Komiser soktu. Komiserin bulgularına göre bazı eylemlere katılmışsınız. Gerçi örgütsel bir bağlantınızın ve suç kaydınızın olmadığı tespit edilmiş ama; hayat tarzınızın hayatın olağan akışındaki gelgitleri şüphe uyandırıyormuş. Yüz yüzeyken sorayım, illegal bir örgüte üyeliğiniz ya da sempatiniz var mı? Herhangi bir kımıltıyla iltisaklı mısınız?”,

“Kımıltı?”

“Şey gibi yani, hani vardır ya; hiçbir şey olmasa da olma ihtimali olanın yanında olmak.”

“Komiser Bey, vallahi anlamadım.”

“Lütfen, ben ifade edemedim. Bu soruyu geçelim.”

“Oh ne güzel, siz katili bırakın tanıklarla uğraşın. Nedir canım bu demagojik tavırlar?”

“Rutin bir araştırma, yani her şahit incelenir. İncelenirken sizde bazı pürüzler   bulunmuş. Büyütülecek bir şey yok. Kimin hayatı pürüzsüz ki? Örgüt diyorduk, Vesile Hanım herhangi bir…”

“Ooo! Siz uyuyorsunuz. Ben Falanjisttim.”

“Falanjist mi? Hiç duymadım.”

“Valla nasıl açıklayayım bilmiyorum; hayatın falanıyla filanıyla uğraşanlardanım. Falan kes, filan kes, falanken, filanken derken hayat akıyor işte… İspanya falanjisti değil harbi yurdum falanjistiyim. Sakın siyasi sanmayın, benimki; lay lay lom.” 

“Bakın ben başka bir yerden geldim, o komiserin bana verdiği bilgilere dayanarak sizinle konuşuyorum. Aslında örgüt işlerinden anlamam. Neyse, biz asıl…”

“İyi o zaman. O komiserle görüşmek istiyorum.”

“Görüşemezsiniz. Adam izinli, onun yerine geçici olarak bakıyorum.”

“Niye görüşemiyor muşum?”

“Hastaneye yatırıldı kıl aldırıyor.”

“Hiçbir üniformalı burnundan kıl aldırmaz.”

“Burnundan değil, kıl dönmesi olmuş.”

“Ne yapayım ben de ziyaret saatinde gider görüşürüm. Bana müsaade…”

“Bırakın adamın yakasını zaten şu an yetki bende. Biraz daha zamanınızı alacağım.”

“Bak memur bey kardeşim, hayat tarzı, şüpheli arzı, falan işlerine gireceksen ya beni tutukla ya da bırak gideyim. Biraz kaba olacak ama bırak bu ayakları. Nezarete yabancı biri değilim. Tamam mı? Artık görgü tanıklığı falan yapmıyorum. İstifa ettim.”

“Lütfen oturun. Kızmayın. Haklısınız. Komiser kafamı karıştırdı. Güvenilir bir tanık mısınız değil misiniz araştır dediydi. Onu dinlememeliydim. Ben cinayet masasından komiser Cabbar. Şimdi konumuza dönelim. İfadenizi okudum ama bir de sizden dinlemek istiyorum. Malum cinayeti siz görmüşsünüz.”

“Hayatım Tanrıyı aramakla geçti. Dünya öyle haksızlıklarla dolu ki Tanrı yoksa her şey bombok olacak. Tanrı’yı buldum sanrısına kapılacağıma onu aramayı tercih ediyorum. Tanrı her yerde olduğuna göre de kıblenin herhangi bir hükmü kalmıyor. Saklandığı yerden çıksın istiyorum. Size saçma gelebilir, dinen de yanlıştır diye düşünüyorum ama tüm söylediklerim benim içsel arayışımın tezahürü. Tanrı tanımaz zahit gibi yaşayan bir işçiyim. Niye makbul bir şahit olmayayım. Anladınız mı?”

“Anladım… Şu Tanrı işini bir kenara bırakalım artık. Herkesin Tanrısı kendine. Sadece bir şahit olarak cinayeti…”

“İşimiz Allah’a kalmasın diyorsanız, sizi sonuna kadar destekliyorum. Önüne gelen birbirini Allah’a emanet edip şeytana uymaktan kendini alamıyor.”

“Allah aşkına cinayete gelelim.”

“Gelelim. Mesaiye kalmıştım, işten geç döndüm. Evde turp otu haşlıyordum. Bir yandan da haberleri dinliyordum. O gün itibariyle Aralık ayındayız, 327 kadın öldürülmüş. Bilmem bunun bir anlamı var mı sizce? Neyse konuyu dağıtmayayım. Turp otu pişmek bilmiyordu. Ona kızgınlığımı haberlere küfrederek çıkartıyordum. Ot biraz kart çıktı. Saat ilerledi. Beklerken sesler duydum. Saat on bir kırk yediydi. Çok iyi hatırlıyorum çünkü turp otu ne zaman pişecek diye gözüm saatteydi. Pencereden baktım. Karşı apartmanda adam kadını dövüyordu. 327 rakamı hala kulaklarımdaydı. İçim burkuldu. Ha şimdi bitecek ha şimdi bitecek derken, adam iyice azıttı. Baktım eline bıçak aldı. Ben de elime şemsiye alıp koşarak indim merdivenleri, bu arada polisi aradım. Kadının dairesine geldiğimde kapı açıktı. Korkarak girdim. Kadın yerde yatıyordu. Benden cesaret alan komşular da toplanmaya başladı. Eğildim. Kadın nefes almıyordu. Nabzına baktım. Göğsüne kulağımı dayadım…ölmüştü.”

“Neden şemsiye?”

“Telaş ile ancak onu bulabildim. Korunmak için… Ne bileyim adamla karşılaşırsam kendimi savunurum diye düşündüm sanırım.”

“Kadınları erkeklerden koruyacak bir şemsiye icat edilmedi.”

“Şimdi doğru bir laf ettin.”

“Gelin benimle.”

Komiser kadını aynalı odaya götürdü.

“Kadını döven bu adam mıydı?”

“Hayır.”

“Emin misin?”

“Kesinlikle eminim. Bu adam o adam değil. Aynanın ardındakini kabak gibi görebiliyorum.”

“Bir şey içer misin?”

“Aç karnına ne içeyim. Sabahın köründe apar topar getirdiniz.”

“Kemal! Sana zahmet bize simitle çay ayarlasana. Al şu bozuklukları… Sandalyenin altına yuvarlandı. Eğilsene oğlum. Bak orada, yahu ayağının yanında. Hah! Hadi bir koşu alıver. Asiye hanım gösterdiğim kişi kadının eski kocası. Katil o değilse! Kim?”

“Yeni kocası, sevgilisi, babası, abisi, amcası, amcasının oğlu olabilir. Akrabalarından biri yani...O an canı bir kadını öldürmek isteyen bir manyak, kadına takık komşu, bozuk para vermediği için sinirlenen bir dolmuşçu, gülümsedi diye hallenen bir satıcı, ne bileyim işte. Erkek olduğu kesin. Gözlerimle gördüm. Tanrıyı sorguladığım için bana güvenmiyorsanız bir apartman dolusu şahit var…”

“Biz teşkilat olarak henüz kesin bir şey bulamadık. Sen söylediklerini nereden çıkardın?”

“Hissikablelvuku!”  

Görevi devraldığı komiserden bir yıldız kıdemsiz olan komiser Cabbar nezaketinden Falanjist şahit Asiye’ye ne demek istiyorsun dercesine gülümsedi. Asiye pencerenin önündeki fotokopi makinesinin çekmecesinden çektiği A4 kağıdını komiserin önüne koydu. Bir daire çizdi ve ortasına kadın cinsiyet simgesini kondurdu. Etrafını erkek cinsiyet simgeleriyle doldurdu.

“Bir kadın öldürülmüşse önce en yakınındaki erkekleri inceleyeceksin.”

Asiye DMO tarafından üretilen silgiyle birer birer erkek cinsiyet simgelerini silmeye başladı.  Kemal kapıda belirdi, elindeki askıda iki simit iki çay kala kalmıştı. Kadın silgiyle şiddetli bir şekilde kâğıdı tarıyordu, komiser Cabbar eliyle silgi tozlarını yere düşmesin diye toplamaya çalışıyordu. Kemal öksürdü. Asiye ve Cabbar durup Kemal’e baktılar.

“Soğumasın.”

M. Bülent Bingöl