top of page

Öykü- Muharrem Kutluşad Seferoğlu- Mahallede

Yazarın fotoğrafı: İshakEdebiyat
İshakEdebiyat
1 dakika önce
4 dakikada okunur

Balkondaki plastik topu alıp sokağa çıktım. Arkadaşlarım ve kardeşim Tuğşad caminin bahçe duvarına sıralanmış meybuz emiyorlardı.

“Okula kaydoldum,” dedim. Benden iki yaş büyük olan Hasan’ın gözleri parladı.

 “Demek artık okul arkadaşı da olduk”

“Yok,” dedim, “23 Nisan’a kaydoldum.”

“Niye ki?” dedi Hasan’ın kardeşi Hüseyin, “mahallede okul varken niye başka okula gideceksin?”

“Ticaret ve Sanayi’nin müdürü beni kaydetmedi?”

“Niye ki?” diye yineledi Hüseyin.

“Bir yaş küçükmüşüm. Okula başlama yaşım gelmemiş.”

“Ee, 23 Nisan’a nasıl kaydoldun?”

“Oranın müdürü babamın arkadaşı.”

Hasan sırıttı.

“He, desene torpil yaptı.”

“Yok be oğlum, yardımcı oldu.”

“Kendinden büyüklerle okuyacaksın,” dedi Hasan, “zorlanmayacak mısın?”

“Bilmem ki,” dedim, “zorlanmam herhalde.”

“Zorlanmaz,” diye araya girdi Tuğşad, “toplama çıkarmayı bile biliyor.”

“Harbiden mi?” dedi Hüseyin.

“Yani... Biraz biliyorum. Sporcu kartlarımı sayabiliyorum.”

Hasan elindeki meybuzun sonunu ağzına sıktı, “Siktir edin toplama çıkarmayı şimdi. Hadi, dokuz aylık oynayalım,” dedi.

Kabul ettik. Sırayla top sektirdik. En az sektirebilen Hasan, kaleye geçmek zorunda kaldı. Biz de topu yere düşürmeden gol atmaya çalışıyorduk. Gelen şutu tutan kaleden çıkıyor, şutu kaleci tarafından yakalanan kaleye geçiyordu. Dokuz gol yiyen eleniyordu. Hüseyin elenmişti. Tuğşad altı, Hasan sekiz bense yedi gol yemiştim. Hepimiz ter içindeydik. Tam topu sektirip yarım voleyle Hasan’ın koruduğu kaleye, caminin kapısının doksanına gönderecektim ki topa birden bir el uzandı. Başımı kaldırdım. Caminin imamı Erol Hoca… Hem yazları Kur’an Kursu’nda önünde elifba okuduğumuz hocamızdı hem de bize cami bahçesinde top oynamayı yasakladığı için en büyük baş belamız... Topu elinde tutup dördümüze baktı.

“Ben size burada top oynamak yasak demedim mi?”

Dördümüzden de ses çıkmadı. Sokakta birdirbir oynayan kızlar oyunu bırakmış bizi seyrediyordu. Hasan’la Hüseyin başlarını öne eğmişti.

“Caminin kapısını kale yapmışsınız bir de. Kaç defa uyardım evladım sizi. Burada top oynamayın diye. Fidanlar zarar görüyor. Cemaat sizden şikayetçi. Bir siz olsanız neyse. Sizi gören geliyor. Bu nasıl iştir!”

Topu koltuğunun altına sıkıştırdı.

“Bir de Hasan Hüseyin efendilerimizin kafasını kesip top oynadı kafirler. Bunu biliyor muydunuz?”

Hasan’la Hüseyin bir anda başlarını kaldırdılar. Terli boyunlarındaki damarların şiştiğini gördüm. Tuğşad yutkunarak bana baktı. Erol Hoca devam etti:

“Bakın evladım, sizi son kez uyarıyorum. Burada top oynamayacaksınız. Yoksa babalarınıza şikâyet edeceğim sizi. Anlaştık mı?”

Başlarımızı salladık. Bir süre yüzümüze baktıktan sonra Erol Hoca keten ceketinin cebine elini attı. Dört tane sütlü kahveli şeker çıkarıp avuçlarımıza bıraktı.

“Hadi bakalım, gidin karşı apartmanın arasında oynayın.”

 “Hocam,” dedim, “oradan sürekli araba geçiyor, rahat oynayamıyoruz.”

Erol Hoca başını iki yana salladı.

“La havle ve la kuvvete illa billahil aliyyil azim. Evladım hadi bakalım, boşaltın bahçeyi.”

Topumuzu aldık. Cami bahçesinin kapısından çıkmak üzereydik ki Erol Hoca arkamızdan seslendi. “Çocuklar gelin bakalım bir dakika.” Döndük. Bu defa yüzü gülüyordu.

“Evladım yarın burası çok kalabalık olacak. Cuma namazına Devlet Bahçeli gelecek. Benim de temizlik yapmam gerekiyor. Bana yardım eder misiniz?”

“Devlet Bahçeci kim,” dedi Hüseyin.

“Bahçeci değil evladım, Bahçeli. Devletimizin Başbakan Yardımcısı Devlet Bahçeli.”

Dördümüzün de gözleri büyüdü.

“Ne işi var hocam başbakan yardımcısının bizim camide,” diye atıldı Hasan.

“Yarın şehrimizi ziyarete geliyor. Cuma namazını camimizde eda edecekler. Şimdi siz bana yardım edecek misiniz, etmeyecek misiniz?”

Hasan’la Hüseyin gönülsüzdü. Tuğşad, “Ederiz hocam,” deyiverdi. Ben suskun kaldım.

“Gelin bakalım o zaman,” dedi Erol Hoca. Bizi caminin tuvaletinin bitişiğindeki küçücük depoya götürdü. Süpürgeyle faraşı Hasan’la Hüseyin’e verdi.

“Siz bahçeyi süpürün.”

Sonra iki bez çıkarıp Tuğşad’la bana uzattı.

“Siz de camları silin.”

Kendisi de elektrikli süpürgeyi aldı. Girdik camiye. Erol Hoca halıları süpürürken Tuğşad’la ben de camları silmeye başladık. Bir ara dışarı baktım. Hasan’la Hüseyin süpürgeyle faraşı çam fidanının dibine bırakmış, sokakta birdirbir oynayan kızlara bulaşıyorlardı. Sinirlendim. Biz içeride çalışırken onların kaçıp gitmesine içerlemiştim.

Tuğşad camı silerken bana döndü.   

“Abi,” dedi.

“Efendim.”

“Başbakan Yardımcısı büyük adam mı?”

“Önemli bir insan.”

Biraz düşündü.

“Hagi kadar önemli mi?”

Elimdeki bezi bıraktım.

“Kimse Hagi kadar önemli olamaz.”

Tuğşad başını salladı.

İkinci kattaki camları da bitirdikten sonra bezleri Erol Hoca’ya teslim edip dışarı çıktık. Hasan bizi görünce, kızların yanında sırıttı.

“Enayi misiniz oğlum siz?”

Tuğşad hemen karşılık verdi.

“Hayır, vatanseveriz!”

Hasan ses etmedi. Tuğşad’la birbirimize baktık. Tam o sırada Erol Hoca’nın “Allahuekber” diyen sesi minareden yükseldi. Akşam ezanı okunurken mahallenin çocukları birer birer evlerinin yolunu tuttu.

Ertesi sabah Tuğşad’la ataride Mortal Kombat oynuyorduk. Cuma selası verildi. Kalkıp balkona çıktım. Caminin bahçesi ana baba günüydü. Bir hengamedir almış başını gidiyordu. Tuğşad da yanıma geldi. Kalabalığa baktı.

“Hadi biz de gidelim,” dedi.

“Ben gelmem, sen git.”

“Gelmezsen gelme.”

Ben balkondan bakarken Tuğşad koşarak karşı apartmanın arasından geçip cami bahçesine vardı. Mahalleden çocukların yanına gitti. Ben içeri dönüp atarinin başına oturdum. Annem seslendi.

“Hadi abdestini al da sen de in oğlum, Devlet Bahçeli geliyormuş.”

Omuzlarımı kaldırdım.

“Bana ne?”

Oyuna devam ettim. Ama gözüm ekranda olsa da aklım aşağıdaydı. Arada balkona çıkıp sokağa bakıyor, sonra tekrar içeri giriyordum. Dayanamadım, atariyi kapattım. Kalktım abdest aldım. Sokağa çıktım.

Caminin girişinde siyah takım elbiseli, telsizli adamlar cemaatin üstünü arıyordu. İçeri sınırlı sayıda insan alıyorlardı. Ben de kalabalığın arasına karıştım. Birden bir ses yükseldi:  

“Yolu açın!”

Herkes kenara çekildi. Yaklaşık yirmi araçlık bir konvoy Camgüzeli Sokak’a girdi. Mahalleli balkonlara, pencerelere doluşmuştu. Arabalar caminin önünde durdu. Siyah takım elbiseli adamlar araçlardan inip bahçe kapısının iki yanına sıralandılar. Siyah bir Mercedes’in kapısı açıldı. Bir adam indi. Çıt çıkmıyordu sokakta. Sonra karşıdaki Gençlik Apartmanı’nın ikinci katından bir abi alkışlamaya başladı. Bir anda bütün sokak alkışa boğuldu. Ardından tezahüratlar, sloganlar... Devlet Bahçeli balkonlardan ve camlardan seslenenlere bozkurt işaretiyle karşılık verdi. Kalabalıkla birlikte camiye doğru yürüdü. Ben de peşlerinden girmeye çalıştım. Kapıdaki adamlardan biri önüme geçti.

“Giremezsin.”

Şaşırdım. Burası bizim camimizdi. Her gün bahçesinde top oynadığımız, Erol Hoca’dan azar işittiğimiz, daha dün camlarını sildiğim cami.

Siz beni benim mahallemdeki camiye nasıl almazsınız, diyecektim. Diyemedim. Geri çekildim. Sokağa serilen hasırlardan birine oturdum. Namaz başlayınca önümdeki ihtiyarı taklit ederek namazı kıldım.

Namaz bittikten sonra Devlet Bahçeli’nin korumalarıyla takım elbiseli adamlar caminin çıkışında iki yana dizildi. Biz de mahallenin çocukları olarak sokağın kenarında sıralandık. Devlet Bahçeli, önünde dizililere el öptürerek bizim önümüze kadar geldi.

Bu sırada yeşil gömlekli, gözlüklü bir koruma elinde büyükçe bir çuvalla yanımıza yaklaştı. Çuvaldan kamyonlar, su tabancaları, Barbie bebekler çıkarıp çocuklara dağıtmaya başladı.

Devlet Bahçeli önümüzde durdu.

“Nasılsınız bakalım çocuklar?”

Yirmi kadar çocuk hep bir ağızdan bağırdı.

“İyiyiz!”

Ben biraz geride durup seyrediyordum. Hasan birden öne çıktı.

“Sayın başbakanım geleceksiniz diye camiyi ben temizledim.”

Devlet Bahçeli gülümsedi. Elini Hasan’ın başına koyup saçlarını okşadı. Hasan başındaki eli tuttu, öptü. Devlet Bahçeli, birkaç saniye daha bize bakıp gülümsedikten sonra arkasını dönüp arabasına doğru yürüdü. Onunla gelenler de peşinden dağıldılar. Motorlar çalıştı. Arabalar birer birer Camgüzeli Sokak’tan çıktı. Hasan yanımızda, Devlet Bahçeli’nin elinin değdiği saçlarını düzeltiyordu. Ben caminin ikinci katındaki pencerelere bakakaldım.


Muharrem Kutluşad Seferoğlu

Yorumlar


bottom of page