Öykü- Serkan Önal- Bekaret

Deniz hatalı bir hamleyle vezirini arka hatta çekti. O hattı fil ile tutuyordum. Kalenin önündeki atı geri çekerek önündeki hattı da kapattım. 

"Biz hiçbir zaman değişmeyeceğiz sanırım," dedi, "ve değişmemiz için de bir sebep yok. Standartlardan nefret ediyoruz. Uyum sağlayamıyoruz. Şu hale bak, otuz yaşındayım ve şimdiye kadar otuzdan fazla işte çalıştım." 

Cihangir'de Deniz'in küçük evinde The Doors dinliyor ve şarap içiyorduk. Deniz benden biraz büyüktü ama kafalarımız uyuşuyordu. Onun evi sayesinde Taksim'de gece geç saatlere kadar takılabiliyordum. Deniz bana hayatı öğretiyordu. Üniversiteyi yeni bitirmiştim. Korsan CD satarak barlara girebilecek parayı kazanıyordum. Aynı okuldan bir kız arkadaşım vardı, İrem. Çoğunlukla Deniz'in evinde buluşuyorduk. Kız çok tatlıydı. Ona fena halde aşıktım. Masum bir ilişki ne kadar tutku ve heyecan taşıyabilirse o kadar tutkulu ve heyecan doluyduk. Her gün bir yolunu bulup mutlaka görüşüyorduk. Gündüz Taksim, Kadıköy hattında ne kadar bar varsa ezberlemiştik. Ancak akşam belli bir saat geldiğinde mutlaka evinde oluyordu. Vücudunun tüm kıvrımlarını ezberlemiştim. Ama pantolon hep üzerimizde oluyordu. Bakirdik. 

Deniz sol tarafımdan atlarla makas atmak için hamle yaptı. Merkez piyonum veya filimden vazgeçmem gerekiyordu. 

"Emin değilim. Belki de bu bir süreçtir. Ya da belki de bu benim seçimim değildir. Koşullar bizi arka sokaklara zorluyor gibi geliyor bana. Mümkün olduğunca tadını çıkarmaya çalışıyorum. Herkes gibi geleceğimden endişeliyim ama şarabı olan şanslı kesimden sayıyorum kendimi," diyerek üçüncü şişenin sonunu bardağıma doldurdum. Filimi veya piyonumu alabilirdi; vezirine yaklaşmak için bir piyon ileri sürdüm. 

Özge elinde biralarla geldi. Deniz'in kız arkadaşıydı. Çok sağlam bir kızdı. Muhabbeti insanı hiç zorlamıyordu. Deniz de ben de ortamda kız olunca değişen tiplerden değildik. İçimizde tek normal işi olan Özge'ydi. Deniz evden çalışıyordu. Ben bazen çalışıyordum. İrem öğrenciydi ve az sonra o da geldi. Siyah fileli bir çorabın üstüne mini etek giymişti. Beni deli ediyordu. Henüz yatmamıştık. Daha önce kimseyle birlikte olmamıştı. Bunu nasıl yapacağımızı bilmediğimiz gibi, hiç kapalı bir ortamda yalnız kalma fırsatı da bulamıyorduk. Biraları açtıktan sonra Deniz filimi aldı. 

Umursamadım, vezirine doğru bir piyon daha sürdüm. Veziri sıkışmıştı. Özge, Deniz'in küçük evinde birtakım değişiklikler yapmak istiyordu. Kanepenin yetersiz olduğunu söylüyordu. Deniz'e, "Çekyat almalıyız," dedi, "bir de perde çok eski, onu değiştirelim." Deniz'in kafası tahtadaydı. Uzun bir süre sessizlikten sonra şaşkın bir ifadeyle, "Mat olmuşum lan," dedi. Kafası o kadar güzeldi ki vezirini şah sanıyordu. Satrancı bıraktık. Herkes sevgilisiyle öpüşmeye başladı. Jim Morrison harika bağırıyordu. İrem'in bacakları mükemmeldi. Ona deli oluyordum.

Özgeyle ben Anadolu yakasında oturuyorduk. Bu kez Kadıköy'de buluşmaya karar vermiştik. Aynı otobüsle Kadıköy'e gidiyorduk. İstanbul trafiği insanı deli ediyordu. Takıldı mı takılıyordu, gitmiyordu. Hayatım bir yere gitmiyordu. Aynı yerde dönüp duruyordum. Üniversiteyi bitirmek hiçbir işe yaramamıştı. Üstüne bir de başıma askerlik derdi açmıştı. Boşluk gibi bir şeydi. Kendime yaptığım sorguların ne anlamı ne de cevabı yoktu. Özge de trafikten farklı değildi. Kafama kafama korna basıyordu. Hala Deniz’den bahsediyordu. Onu askere gönderecekti. Askere giderse düzgün bir işe ikna olacağını düşünüyordu. Kısa sürede evleneceklerdi. Taksim'i istemiyordu. Kadıköy çevresinde yaşamak istiyordu. Deniz'i düzenli bir hayata ikna etmeliydi, yaşı geçiyordu. Özge daha yirmi üç yaşındaydı. Benden bir yaş büyük, sevgilisinden yedi yaş küçüktü ama hepimizden büyüktü. Sığınmak, sahiplenilmek için en iyi örnekti. 

Kadıköy'e gelebildik sonunda. Deniz saçma bir bahaneyle gelemeyeceğini söyledi. Evden çıkmayı pek sevmiyordu çocuk. İrem içinse aile problemi vardı; belli bir saatte evde olması gerekiyordu. Biz de gecikince eve geçmeye karar vermişti. Özge başka bir arkadaşını çağırdı. Barlar Sokağı'nda her zamanki yerimize, kilisenin önüne oturduk ve şarap içmeye başladık. Özge, Deniz'in aslında çok zeki olduğunu, kendine yazık ettiğini, biraz çaba gösterse çok güzel yerlere geleceğinden bahsedip duruyordu. Diğer şişe de bittiğinde hava kararmıştı. Çılgınca Özge’yle öpüşüyorduk, nasıl başladığına dair hiçbir fikrim yoktu. Kendimizi durduramıyorduk. Kaldırımda bir saate yakın dudaklarımız birbirinden hiç ayrılmadı. Biri omzumdan çekiyordu. Yine de Özge'nin dudaklarını bırakamıyordum. İlk aklıma gelen, sokaktan birilerinin "Kendinizi biraz toparlayın" tarzı bir tepki vermesiydi. Ancak omzumu çeken kişi, "Özge ne yapıyorsun?" diye seslendiğinde ayıldım. Kafamızı çevirdik; Özge'nin çağırdığı Gamze ve sevgilisi başımızdaydı. Onları unutmuştuk. Çok sık görüşmesek de onlar da ortak arkadaşımızdı, İrem ve Deniz'i tanıyorlardı. 

Toparlanıp ayağa kalktık. Başım dönüyordu ama şarapla ilgisi yoktu. Gamze'nin sevgilisi bizi bir bara götürdü. Biz ise yaramaz çocuklara dönmüştük, kıkırdayıp duruyorduk. Özge teması ayaklarıyla sürdürüyordu. Kendimizi durdurmaya imkân yoktu. Bunu isteyen de yoktu. Gamze ve sevgilisi biraz bozulmuştu, onlar da ne söyleyeceklerini bilemiyorlardı. Özge ayağa kalktığı gibi beni kolumdan çekti. Üst kattaki tuvalete götürdü ve kapıyı kapattı. Hızlıca ilgili yerleri indirip delice sevişmeye başladık; o çıkan sesleri umursamıyordu, ben biraz tedirgindim. Ama zevkten uçuyordum. İşimizi bitirdiğimizde mekan sahibi üst kattaydı. Her zaman gittiğimiz bir mekandı. Özge doğrudan merdivenlere yöneldi. Arkasından ilerledim. Mekan sahibi kolumu tuttu ve kısık sesle, çok sert bir şekilde, "Sakın bir daha bunu deneme, yoksa o tuvalete seni ben sokarım," dedi. Hiçbir şey söyleyemeden aşağıya doğru devam ettim. Bütün hücrelerim mutluluğu zihnime tarif ediyordu. Gamzeler bizi arabayla evlere bırakırken Özge’yle ayrılma sahnemiz en az yirmi dakika sürdü. Artık etrafımızdakileri umursamıyorduk. 

Ertesi gün Deniz'in evindeydim ve İrem'i bekliyordum. Deniz durgundu biraz. 

"Kanka, sanırım Özge benden ayrılacak. Yeni biri var diye düşünüyorum." 

"Saçmalama. Dün bütün gün seninle evlenmekten, seni askere göndermekten, düzgün bir işe girip Kadıköy çevresinde yaşamaktan bahsetti," dedim. Bunları duyunca biraz rahatladı. İrem geldi, yine muhteşem görünüyordu. Deniz'i bilgisayarın başında bırakıp İrem'le Deniz'in arka tarafında öpüşüyorduk. Bugün inanılmaz arzuluydu. Ben de öyleydim. Pantolonlar hiç çıkmıyordu; ellerimiz de pantolonların içinden hiç çıkmıyordu. Her seferinde boynunu morartıyordum. Sürekli bir şeyler sürüp boğazlı kazaklarla geziyordu. Ve her seferinde saati geldiğinde gitmek zorunda kalıyordu. Yine öyle oldu. Deniz'le aşkın metafiziğini tartışarak sabahladık. İkimizde Schopenhauer’u haklı buluyorduk. Felsefeye dair çok şey biliyordu. Her kelimesine dikkat kesiliyordum. Başka bir çocuktu. 

Özge, Deniz'den ayrılmıştı. Kadıköy'deydik. Konu üzerine hiç konuşmadık. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Özge'yi deli gibi istiyordum ve yanımdaydı ama İrem'i seviyordum. İrem bambaşkaydı. Benimle olabilmek için mücadele etmişti. Onunla olabilmek için her yolu deniyordum. Bazen sadece bir saatlik görüşmeler için üç saat yol gidip üç saat geri dönüyordum. Onu görmeden yapamıyordum. Ama şimdi Özge vardı. Birbirimiz için çıldırıyorduk. İnanılmaz tutkulu bir kadındı ve benim de ne kadar tutkulu olabileceğimi keşfetmemi sağlamıştı. Deniz'le ayrılmıştı, sıra bendeydi. İrem'e, "Biraz kafam karışık, toparlanmam lazım, ara verebilir miyiz," dedim. İçinde ne yaşadı bilmiyorum ancak sakin karşıladı. O zamana dek her gün mutlaka görüşmüştük. Ama şimdi, kahvaltıdan sonra Özge yatağımdaydı. İki hafta evden market dışında hiç çıkmadık. Özge işi bıraktı. İrem hiç aklıma gelmiyordu. Haz evreninde son sürat rallideydim. Özge vefalı kızdı. İrem ile çok sık konuşuyorlardı. Önce ona ayrıldığımızı söylemiştim. Fakat İrem ona ara vermek istiyor diyerek doğrusunu anlatmıştı. Bazı uzun telefon konuşmalarından sonra Özge beni İrem'e bir şeyler söylemem için sıkıştırırdı. Ben hiçbir şey yapmazsam kendiliğinden her şeyin yoluna gireceğini düşünüyordum. Özge’yle iyiydim. Sonra Gamzelerle görüşmeye karar verdik. Onlarla birlikte dışarı çıkıyorduk. Artık sevgili olduğumuzu kabullenmişlerdi. İkimiz de sevgililerimizden ayrılmıştık, herkes öyle biliyordu. Artık İrem'e bir şeyler söylemem gerekiyordu. Bir ay olmuştu. "Taksim'de buluşalım," dedim.    

Ona ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Ne hissettiğimi ne düşündüğümü, hiçbir şeyi bilmiyordum. İrem dışarıda, barın önünde beni bekliyordu. Hızlıca ilerledim ve dudaklarına yapıştım. Beni o kadar özlemişti ki... Bunu hissettiğimde inanılmaz bir suçluluk duydum. Ama şimdi mutluydu, hem de çok mutluydu. Ve mutluluğunu paylaşmak üzere ortak arkadaşımız olarak ilk önce Özge’yi aradı. 

“Özge, hemen Taksim’e gelmelisin, Seko’yla barıştık!” dedi. Sonra Özge geldi. 

Gözlerini gözlerime dikti, gülümseyerek, “Hayırlı olsun,” dedi. “Toparlanmışsın.” Özge’yi görünce içim gitti. Ait olmam gereken kadın, beni en uçlara götüren kadın oydu. Ama saf sevgi İrem’di. Ben kimseyi üzmeyi beceremem. Bu kez İrem ile birlikte Özge de gitti, “Biz kız kıza takılacağız,” dedi. Ben de Cihangir’e, Deniz’in evine doğru yöneldim. Biraz bira aldım. Deniz dağılmıştı. Ev leş gibi kokuyordu. Her taraf şişeydi. Ne kadar uğraştıysam da Deniz’i biraz hava almaya ikna edemedim. Konuşacak hali de yoktu. 

Ertesi hafta İrem'le ilk kez seviştik. Yine her fırsatta birlikte olmaya başlamıştık. Akşamları ise Özge’yle buluşuyorduk. Ancak onun da eski canlılığı yoktu. Yaklaşmama izin vermiyordu. Anlamsız bir depresyon içerisindeydi ve tarif edemeyeceğim bir şekilde beni de içine çekiyordu. Sorgulama evrem yeni başlamıştı; neler olmuştu? Daha iki ay önce ne kadar güzel bir ekiptik. Neler olmuştu? Hepsi benim suçumdu. 

Depresif bir kafayla bolca alkol alıp Deniz'e gittim. Bir çıkış arıyordum. Kendimden kaçamıyordum. Deniz biraz toparlamıştı. Tahtayı kurduk. Merkezi darmadağın ettim. Ona hamle şansı vermiyordum. Sonraki hamleyi düşünmüyordum. Fedalarla ilerliyordum. Karşılayamıyordu, hevesi de yoktu. Mat ettiğimde tahtada neredeyse taş kalmamıştı. Hırsımı alamadım. Ertesi gün okul öncesi İrem’i çağırdım. Deniz'i evden yollayıp defalarca seviştik. Okula gitmedi o gün. Sürekli saldırıyordum. Hepsini, en derinini hiç halim kalmayıncaya kadar istiyordum. Her şey bittikten sonra bir şey söylemek zorunda hissediyordum. 

İrem, "Sus," dedi, "sus. Lütfen sus. Seni seviyorum." 

Hayatım boyunca nefret etmiştim. Bütünden. Şehirden. İşlerden. Yaşamak zorunda olduğum şeylerden. Uyanmak zorunda olduğum günlerden. Bulunmak zorunda olduğum evlerden. Görmek zorunda olduğum insanlardan nefret etmiştim. Nefreti biliyordum, nefreti ciğerlerime kadar biliyordum. Nefretle yaşıyordum. Ancak bugün, kendimden nefret etmenin hiçbir nefrete benzemediğini anlıyordum. 

Bekaretim bozulmuştu.