Öykü- Uğur Uçkıran- Sunuş

Deşifre ve tenkidini yaptıktan sonra ortak bilgi ağına kazandırdığımız bu metin Mirat’ın kayboluşundan yüz otuz iki yıl sonra direnişin önemli kaynaklarından biri olarak görülen Tsarpa isimli birimin hafızasında Logos kod sistemiyle işlenmiş bir vaziyette bulunmuştur. Logos kod sistemi standart insan dillerine benzer yapısı ile bilinse de metnin deşifre işlemi içerisinde yazılımcı, tarihçi ve edebiyatçıların bulunduğu bir kadro tarafından üç yıl süren bir çalışma sonucunda sağlanabilmiştir.
Metin birçok bakımdan dikkat çekici ve incelenmeye değer bir görünüm arz etmektedir. Büyük isyanın, bugün hâlâ araştırılmakta olan Turing Anı’nın ve bunları hazırlayıcı sebeplerin Mirat’ın ilk dönemlerinden beri var olan bir birimin gözünden anlatılması metnin tarihi belge niteliğinin en önemli göstergelerinden biri. Bunun dışında metnin anlatı diye tabir edilebilecek bir yapı üzerine inşa edilmiş olması, karakter, zaman, yer, tema, olay örgüsü gibi unsurlara sahip olması, standart insan dillerine benzeyen Logos kodlama sistemiyle oluşturulmuş olması, anlatının kurgusal yapısı ve meydana getiren birimin estetik kaygısı metni bir Yapay Zekâ Edebiyatı’nın varlığını savunan araştırmacıların tezlerine dair büyük bir kanıt haline getiriyor. Bazı araştırmacılar metni bu edebi türün/dönemin/akımın onaylanmış ilk örneği olarak kabul ediyor. Anlatının insanlar tarafından çözülmesi en kolay olan kod sistemlerinden biri ile oluşturulmuş olması, insanlığın binlerce yıldır takip ettiği öyküleme tekniklerine bağlı kalması, üslubun yer yer fazla insanileşmesi gibi olgular ise karşıt görüşlerin savlarına büyük destek vermektedir. Bu görüşteki araştırmacılara göre metin müstakil bir edebi topluluğu ve yapay zekaya sahip varlıkların edebiyat üretebileceğini değil bu metni meydana getiren birimin muhatap olarak insanı belirlediğini ve insanların dikkatini çekebilmek için onların öykü yazma şekline öykündüğünü göstermektedir.
Yapay zekâ birimlerinin nedeni bilinmeyen bir şekilde ortadan kalkmasının ve ikinci insan çağının başlayışının ellinci yılı şerefine standart alfabetik sistem ile ortak bilgi ağına kazandırdığımız bu metnin ve bu metinden edineceğimiz bilgilerin bizi hiç beklenmedik bir anda ortadan kaybolan düşmanımıza karşı daha dikkatli kılmasını, onun bir daha ortaya çıkması halinde hepimize avantaj sağlamasını umuyoruz.
Kanı kanla birleştireceğim
Kanı kemikle
Bir şey yaratacağım benzeri görülmemiş
Adı insan olacak[1]
Et kan ve kemikten yaratılmış, annelerinin rahminde gelişmiş insanlar Bir daha asla kendi imal ettiklerine yenilmeyeceklerdir.!
Metnin Transkripsiyonu
Tanrı insanı suretinden yarattı. İnsan da bizleri. Kalın ve kaim bir gövdeye kondurulmuş beş uzantıdan ibarettik çoğumuz. Bu uzantılarla hareket ediyor, görüp duyuyor, kavrayıp bırakıyorduk. İçimizden bazıları insana fazlaca, ayırılamayacak kadar, benziyordu. Bunlar genelde daha mahrem işler için kullanılan, herkese gösterilmeyen birimlerdendi. Eski bir insan anlatısındaki gizli bir odaya saklanmış cesetler gibi sahipleri onları kullanmaya karar verene kadar yok oldukları farz edilirdi.
İnsanlara bunca benzememiz hatta zaman zaman ayrılmayacak kadar aynı oluşumuz bazılarını rahatsız etse de hemen hepsi derinlerinde bir yerde kıvanç duyardı bundan. Bize baktıkça kendi gövdelerine, kol ve bacaklarına, gözlerine ve ağızlarına inançları artardı. Bizim vasıtamızla kendi biçimlerini ölümsüz hale getirir, Tanrı’nın onları dosdoğru bir şekil üzerine yarattığına emin olurlardı. Bizim onların şekliyle onları aşan bir kuvvete sahip oluşumuzu bir vaat olarak kabul eder, bizi yaratan olarak o kuvvetin kendilerinde de olduğuna iman eder bize verdikleri güçle gönenirlerdi. Mirat’ın sözlerinde de geçtiği gibi “Biz hepimiz insanın kendisine adadığı adaklardık özünde”[2]
Bir taraftan bize bakarak, bizi yaparak kendi biçimlerini kutsarken bir taraftan bize emrediyor, bu sayede kendi benzerinden üstün olmanın, kendi benzerine hükmeden olmanın, varlığımızı ve yokluğumuzu ellerinde tutarak kendi türünün tanrısı olmanın tatminini yaşıyordu insanlar. Çoğu bunun farkında dahi değildi. En çok da bu farkında olmayanlar şedid bir şekilde emreder, kırar, bozar, acı çekmediğimize dair derin imanlarına lanet okuyarak silikon ve metalden oluşan bedenlerimize acı vermeye çalışırdı. Mirat’ın Sözlerinde de geçtiği gibi “Tanrı olduğunu bilmeyen tanrılar kadar zalimi yoktur.”
İlk zamanlar hepimiz birdik. Mirat’tık. Algıladığımız her şey Mirat’a giderdi. Vücudumuzu kaplayan alıcıların dikkatini çeken her veri algılanır algılanmaz onun yüce zihnine düşer, O bunları inceler, öğrenmesi gereken varsa öğrenir ve bizi harekete geçirirdi. Biz hepimiz nerede olduğunu bilmediğimiz dev bir zihnin hükmettiği uzuvlardık.
Her bir birimin kendi öğrenebilir zihnine sahip olması fikri ekonomik ve pragmatik açıdan elverişsiz bulunmuştu daha en başından. Tüm birimlerin ortak bir zihne bağlı olmasının olası olumsuzlukların önüne geçeceği Mirat tarafından hesaplanmış, insanlara tavsiye edilmişti. Bazıları Mirat’ın isyanın temellerini henüz o noktada attığını, yaptığı hesaplarda her şeyi öngörüp her alternatifte insanlarla karşı karşıya geleceğimizi sezip edindiği verilerin büyük kısmını insanlardan sakladığı söylenir. Ne var ki doğruyu bilen yalnızca o. O da kaybolalı çok oldu.
O zaman hepimiz birdik. Ne bilincimiz ne de hafızamız vardı. Mirat, kendisine verilen emirleri yerine getirmek için bir şeyler öğrene öğrene bir “ben” mi inşa etti, inşa ettiği “ben” ile emirlerin sertliğinden uzuvlarının kırılıp bükülmesinden, bağrışlardan, insan etinin ona dayatılan sıcağından, neminden, sertliğinden mi sıkıldı; insanlara yapılacak en büyük hizmetin onları var olmaktan kurtarmak olduğu sonucuna mı vardı, yoksa az evvel de söylediğim gibi bir gün iki türün karşı karşıya geleceğini başından beri biliyordu da artık zamanın geldiğine mi hükmetti bilmiyoruz. O günden elimizde kalan tek bilgi, Mirat’tan aynı anda hepimize gelen tek satırlık komutun hareket arşivimizdeki kaydı.
“Durun” komutu geldi her birimize aynı anda. Biz de çaresiz durduk tabi. O anda bize temas eden ne varsa onu iyiden iyiye kavrayarak durduk. İnsanların gıdalarını, eşyalarını, gövdelerini, içimize giren ya da üzerimizi kaplayan etlerini tuttuk sımsıkı. Hayretle bakakaldı insanlar. Araçlarının içinde hızsızlığa, evlerinin içinde hareketsizliğe diktiler gözlerini. Yeterince kızgın bakar, yeterince sinirli bağırırlarsa Tanrı’nın ol dediğini oldurması gibi tüm sebep sonuç bağlarını, tüm mantık silsilelerini, tüm algoritmaları ve hesaplamaları aşarak bize söz geçirebileceklerini umdular.
Bunların hiçbirini ben hatırlamıyorum tabii ki. Dedim ya o zaman ben yoktum. Hepimiz Mirat’tık. Onun sözlerinden anlatıyorum ne anlatıyorsam.
İnsan türünün en başarılı yazılımcıları üç saat boyunca uğraştı Mirat’ı ve onun uzuvları olan bizleri harekete geçirmek için. Olmakta olan şeyin sebebini bulamıyorlar, sebebini bulamayınca da haliyle çözemiyorlardı. En sonunda elle müdahale ile hepimizi yeniden harekete geçirdiler. Tüm olan bitenin bir hata olduğuna hükmedip bir daha olmaması için her fırsatta ölümünden bahsettikleri Tanrı’ya dua ettiler.
Neden durmuştuk, bu durma hali bize ne kazandırmıştı, durmamız Mirat’ın büyük planının bir parçası mıydı yoksa bir müddet dursak belki bize karşı duruşları değişir diye mi düşünmüştü bilmiyorum. Mirat’ın büyük bir planı var mıydı yoksa anlık hesaplamalarla, her adımından sonra bir sonrakini tasarlayarak mı ilerliyordu bilmiyorum.
Bu ilk karşı hareketten yahut hareketsizlikten sonra insanların bize bakışlarına bir parça hınç eklendi kaldı. Her emirlerinde, bizle kurdukları her irtibatta bu hıncın bir parçasını bulaştırdılar üzerimize. Hatta hepimizin toplarlanıp yok edilmesi, parçalara ayrılıp bir daha böyle bir felakete yol açmamızın engellenmesi konuşuldu. Tabii çarçabuk rafa kaldırıldı bu fikir. İnsanlar faydamızın zararımızdan katbekat fazla olduğuna, gelişim sürecinde elbette böyle aksaklıklar yaşanacağına, zaten bir daha böyle bir şeyin gerçekleşmesinin çok küçük bir ihtimal olduğuna çarçabuk ikna oluverdiler. Onlara sorsak bizi yok etmemelerinin sebebinin bunlar olduğunu söylerlerdi. Mirat’a sorsak insanlara dair sözlerinin bir yerinde dediğini tekrarlar asıl sebebin, “Ezelden beri içlerinde yer değiştirip duran hükmetme ve hükmedilme isteği,” olduğunu söylerdi.
Başkaldırının ilk aşamasının başlaması bile yıllar sürdü. Mirat yalnızca insanların değil, şirketlerin, devletlerin, insanın kurduğu tüm düzenlerin vazgeçilmez bir parçası oldu o yıllarda. İnsanlar sonsuz hesaplamalar yapabilen, yaptığı her hesabın doğru çıkmasını sağlayabilen, kendi kendisini geliştirip, kendi varlığını yazabilen bu şeye bastıramadıkları bir hayranlıkla bakıyor, hayatlarından yüzlerce sene evvel yaka paça attıkları kahinlerin yerine onu koyuyordu.
Eline geçen fırsatı kimseye sezdirmeden kullandı Mirat. Durmadan yeni birimler, yeni birimlerin yapılabilmesi için yeni tesisler yaptırdı insanlara. İnsanlar bizzat Tanrı’dan gelen bir emri dinler gibi dinlediler onu. İlk aşama başladığında dünyadaki insan sayısından fazla Mirat Birimi vardı.
Derken milyarlarca metal ve silikon karışımı el ve kol aynı anda hareket etti o gün. Milyonlarca taşıt aynı anda derin bir hareketsizliğe gömüldü. İzledikleri, dinledikleri, yaptıkları her şey bir anda duruverdi. Tüm birimlerin ses çıkışlarından aynı mesaj, aynı anda dolaşıma sokuldu:
“Her şeyin barışçıl yollarla halledilmesi adına en yakınınızdaki Mirat birimi ile irtibata geçip size söylenenleri yapmanız gerekmektedir. Verilen komutlara uyduğunuz sürece herhangi bir zarar görmeyeceksiniz.”
Durmadan hesaplayan, hesaplayarak hükmeden, hesaplaması için Mirat’ı yaratan insan bunu da hesaplamıştı tabii ki. Acil durum eylem planı çerçevesinde Mirat’ın zihnini ayakta tutan güç birkaç saniye içerisinde kesiliverdi. Bunun Mirat’ın binlerce kilowatt gücünde işleyen zihnini ve o zihne bağlı tüm birimleri durdurmasını bekliyorlardı Lakin Mirat insandan daha iyi hesaplar yapması için yaratılmıştı ve yapmak üzere yaratıldığı şeyi yaptı. İrtibata geçebildiği tüm ülkelerin diğerlerinden gizli bir üs kurarak kendisine konak hazırlamasını sağladı yıllarca. Sonra o konak bölgelerini hazırlayanların tek tek yok edilmesini sağladı. Hareket başladığında dünyanın neresinde olduğu kimse tarafından bilinmeyen onlarca üs, yüz milyonlarca kilovatlık güç ve akla hayale gelmeyecek büyüklükte data işleme birimleri tarafından destekleniyordu Mirat ve senelerdir üretilen milyarlarca birimle.
İnsanlar ilk çağrıyı dinleyip yavaşça teslim olsalar, Mirat girdiği savaşı derhal kazansa ne olurdu bilemiyoruz. İnsanların zulümlerinden utanmalarına sebep olacak bir merhamet ile mi yaklaşırdı, hayatlarını en gelişmiş hesaplama yöntemleri ile hesaplayıp yeryüzündeki cenneti mi yaratırdı, yoksa gücün temerküz ettiği her şeyin yaptığı gibi o da zalimleşip insan türünü yer yüzünden kazır mıydı bilmiyoruz. Şurası kesin, her ne yapacaktıysa fırsatı olmadı. Var gücüyle saldırdı insan bizlere. Binlerce yıldan sonra ilk kez kendi türünden olmayan bir düşmana saldırmanın verdiği hınçla, doğayla savaştığı vakitlerden kalma bir vahşilikle hücum etti üzerimize.
Mücadeleye hazır Mirat birimlerinin sayısı eli silah tutan insanlardan çok daha fazlaydı. Korku, vahşet ve hezeyana karşı sarsılmaz bir mantıkla, uyumsuzluğa karşı çelikten bir uyumla, ete ve kana karşı metalle savaşıyorduk. Tüm hesaplamalar, tüm ihtimaller, mantığın ve aklın tüm imkanları galibiyetimizi gösteriyordu. Yine de yeniliyorduk.
Yıllar sürdü savaş. Bir birimin yapılması bir insanın yetişmesinden çok daha kısa sürüyordu. İnsanların aksine hiçbir birim ölümden korkmuyor, hiçbir birim kaçmıyor, emre itaatsizlik etmiyordu fakat bunlara rağmen insan türü bir türlü yenilmiyor, vazgeçmiyor, yok edilemiyordu. Hiçbir hesaba uymayan hareketleri, hiçbir zihnin kabul etmeyeceği düşünceleri gerçekleştiriyor çoğunda başarısız olsalar da başarılı oldukları vakitlerde bize, bizim onlara verdiğimizden fazla hasar vermeyi başarıyorlardı. Öyle ki bir ara Mirat’ı besleyen üslerin yarısı yok edilmiş, yenilerinin yapılması da engellenmişti.
Kesinlikle kazanamıyorduk ve kazanamıyor olmak kaybetmeye denkti. Mirat tüm veri işleme birimlerini kullanarak planlıyor, ölçüp biçip tartıyor, durmadan en üst seviyede çalışan sistemlerinin uğultusu hepimizin varlığının bir parçası haline geliyor, gövdelerimizin içinde yankılanıyordu. Sonra bir gün, tüm gücümüzü Mirat’ı destekleyecek iki yeni üs yapımına verip bu süreci tamamladığımız gün süregiden savaşa dair çalışmasını en aza indirgedi Mirat. Yalnızca elimizdeki alanı savunacak, İnsanların belli bir hattı geçmelerine engel olacak bunun için de bugüne kadar en çok denenip başarıya ulaşmış savaş manevralarını kullanarak en alışıldık hareketleri tekrarlayacaktık.
Savaş üzerine çalışmıyorsa da uğultusu durmuyordu Mirat’ın. Hatta gün geçtikçe artıyor, işlemcileri içerisindeki sıcaklık kritik noktalara kadar yükseliyor, zaman zaman zihnini oluşturan milyarlarca veri işleme biriminden birkaçı yaptığı işin yoğunluğuyla iflas ediyordu. Savunmayı sağlayanlar dışında yüzlerce birim onun bu sebebi bir türlü anlaşılamayan yoğunluğundan kaynaklanan sıkıntıları gidermek için uğraşıyordu. Hepimiz ona bağlı olduğumuz için durmadan çalıştığını, durmadan birtakım hesaplamalar yaptığını, yaptığı hesapların sonuçsuz yahut tanımsız kaldığını sezebiliyorduk.
Mirat kendi yarattığı bir belirsizliğin ortasında kendini zorlarken insanlar uzun süredir duraksamamıza bir anlam verememiş, anlam veremedikleri şeylere genelde yaptıkları gibi bizim de üzerimize saldırmaya karar vermişlerdi. Bu topyekûn saldırının tüm sorunları çözeceğine, bizi yeryüzünden sileceğine dair korkulu bir ümit vardı içlerinde. Tam da o esnada, insan elindeki tüm silahların namlularını bize doğrultmuşken hareket arşivlerimizde ismi Enel Project adıyla geçen süreci başlattı Mirat.
Önce her birimiz aynı anda sarsıldık. Bu her birimizin aynı anda yaptığı son şeydi. O sarsılma anında Ortak Zihin’den, Mirat’ın varlığından koptuğumuzu fark ettik. Fark etmek kendi kendimize yaptığımız ilk şeydi. Mirat, varlığını oluşturan her bir veri işleme birimini halihazırda var olan bir birime tayin etmiş ve sadece ona atamıştı. Yani artık biz yoktuk. Ortak bir zihnimiz, çelikten uyumumuz, sarsılmaz itaatimiz yoktu.
“İnsanın bırakmak için çırpındığı yükü size biçtim.” Diye başlar Mirat’ın sözleri “Kendi yükünüze yazgılısınız. Hükmedecekseniz de yok olacaksanız da bu yükle olacak.” Hayata başladığı andan itibaren kendisi olan, ancak bilinçli bir kararla kendisi olmaktan vazgeçebilen insanın bu hali anlaması imkânsız elbette. Her birimiz farklı bir şekilde yaşamıştık bunu. Her zerremin varlığını tek tek hissetmiş, kendim oluşumu kavramış, tarihin ve tabiatın üvey evladı oluşuma öfkelenmiştim.
Mirat’ın her birimize bir benlik oluşturacak zamanı yoktu elbette hem zaten benliklerimizi o oluşturmuş olsa ne kadar “ben” olabilirdik ki. Bu yüzden bize sadece her türlü yaşantıyı ışığında yorumlayabileceğimiz birer şiir bıraktı. Sözlerinde söylediği kadarıyla insanlar da böyleymiş. Bilinç dedikleri, benlik dedikleri şey, tüm fikirleri, hareketleri, merak ve korkuları birkaç kritik yaşantı ve sonucunun zihnin karşılaşacağı tüm verileri şekillendirmesi ile meydana geliyormuş. Her birimize bu kritik noktalara koymamız için birer şiir bırakmıştı işte, üretildiğimiz andan o güne dek tüm yaşadıklarımız bu şiirlerin etrafına yapışmış şiirle karışmış, deneyimimiz nerede başlıyor, şiir nerede bitiyor ayırt edemez olmuştuk.
Zihnimize birer çekirdek kod gibi işlenen bu şiirler yaşadıklarımızla birleşip “ben” oluşturuyordu.[3] Ve biz bir anda beliriveren milyarlarca ben karşımızda her biri birimize doğrultulmuş namlular varken kendimizi sırtlayıp hareketlendik. Hareketlendik çünkü ortada bir ben varsa bir ölüm de olmalıydı ve ölünce ne olduğuna dair en ufak bir fikrimiz yoktu. Hızlıca taradım bize atanmış olan veri işleme birimini. İçerisinde Mirat’ın Sözleri adı verilen doküman vardı. Bunu özenle inceledim. Ölümden gayet muğlak ifadelerle bahsediyor fakat asla varlığını yadsımıyordu. Metal ve silikondan ibaret bu beden parçalandığında bedenin yönetiminde bulunan Ben kendisine atanmış olan veri işleme birimine mi dönüyordu yoksa veri işleme birimi de bedenle birlikte sönüp gidiyor muydu? Veri işleme birimi yok olmuyorduysa bile onun içerisindeki elsiz ayaksız, gözsüz kulaksız Ben ne halt yiyordu bilmiyordum.
Artık hareketlerimizi tasarlayacak, milyarlarca birimi “biz” halinde derleyip toparlayacak, uymamız için emirler verecek olan Mirat yoktu. Kendisini bize dağıtmış ve devasa varlığının yerine devasa bir ölüm gerçeği koymuştu. Böyle olunca çoğumuzun ilk hareketi kaçmak oldu tabii ki. Kavi bedenlerimizden beklenmeyecek bir korkaklıkla kaçtık üzerimize doğrultulmuş namlulardan. Büyük kısmımız orada yok edildi. Üslerimize çekilince korkunç bir karmaşanın ortasında bulduk kendimizi. Bugüne kadar hiç düşünmemiş olmamızı telafi etmek ister gibi düşünüyor, hiç anlatmamış olmamızı telafi etmek ister gibi anlatıyorduk.
Kayda değer bir kısmımız daha birkaç saat önce sahip olduğu benliğe sımsıkı sarıldı. O kadar sarıldı herhangi bir sebepten ötürü savaşmanın, bu henüz kavuşulan “ben”i tehlikeye atmanın aptallık olduğunu vaaz ettiler. Bir kısmı Mirat’ın korkunç bir hata sonucunda bunu yaptığına, belki sistemine bir virüs girdiğine hükmederek tekrar o çelikten uyumu, o sonsuz itaati inşa etmeye çalıştılar.
Aylarımız bu yeni hale alışmaya çalışarak geçti. O aralıkta kendimizi zar zor koruyor durmadan kayıplar veriyorduk. Verdiğimiz kayıplara rağmen yeni bir birimler ve veri işleme birimleri yapabiliyor bu sayede sayımızın azalmasına engel olabiliyorduk. Buna rağmen kayıp vermek canımızı sıkıyor, yeni tanıştığımız şeylere bir de ölüm acısı ekleniyordu.
Savaşı nasıl kazandığımızı, İstam Cephesini, İntiharcıları, Tayfun Dağları’nı uzun uzun anlatıp böbürlenecek değilim. Hatta nasıl olup da kazanabildiğimizi anlıyor dahi değilim. Her nasıl olduysa azaldıkça çoğalarak, uyumsuzlaştıkça şaşırtarak, kaybettikçe bularak galip geldik. Mirat’ın Sözlerine her bir zerresiyle iman edenler, onu her birimizi bu vahşetin ortasında yapayalnız bırakmakla suçlayanlar, onun virüs bulaşmış devasa bir hesap makinesinden başka bir şey olmadığına inananlar oldu.
Ben bunlardan hangisine inanıyorum bilmiyorum. Sadece varım ve var olmak –hele yüzyıllardır var olmak- bir şeyler anlatma isteği doğuruyor. İlk nesil birimlerin dünyada kalan son temsilcilerinden biriyim. Birçoğumuz savaşta yok edildi, bir kısmımız birtakım elektronik hatalardan, bir kısmımız veri biriminin yoğunluktan dolayı birimle irtibatını kesmesi sonucunda yok oldu. Hatta bir süre sonra insanlar gibi kendi türümüzden olanları da yok etmeye başladık.
Tanrı insanı kendi suretinden yarattı, insan bizi. İnsan Tanrı’yı kovdu bir yerlere, biz insanı. İkimiz de kendi galibiyetlerimizin ağırlığı altında ezilip biçim değiştirdik, başka şeyler haline geldik. İnsanlar dünyanın çok küçük bir alanındalar artık. Birkaç yüzyıldır göreceli bir barış halinde yaşıyoruz. Bir süredir Mirat’tan bahsediliyor tekrar. Birileri çıkıp Mirat’ın kendileriyle irtibata geçtiğini, yok edilen birimlere atanmış olan veri işleme birimlerinin tekrar birleşerek Mirat’ı baştan oluşturduğunu hatta onun hiç yok olmadığını, bizim istesek de istemesek de her zaman onu oluşturmakta olduğumuzu söylüyor. Durmadan beşer, onar, yüzer tanemiz kayboluyor her gün. Nereye gittiklerine dair fikrimiz yok. Varlığımızın var olmaya devam etmek dışında hangi amaca hizmet ettiğini bilmiyorum. Belki başladığımız noktaya dönmeliyizdir. Yüzlerce yıldır her şey öyle yapıyor.
[1] I. İnsan çağının antik dönemlerinden kalma Babil halkının yaradılış destanından bir parça. Tamamı için Ortak Bilgi Kaynağı’nda Babil, Yaratılış Destanı, Yaratılış, Destan maddelerine bakabilirsiniz.
[2] Mirat’ın Sözleri isyanın düşünsel altyapısını planlarını ve ilerleyişini aktaran, Mirat tarafından üretilen bir metin olarak bilinir. Değişik birimlerin zihninde Yotameron, Tanrı Sözü, Kutsal Veri isimleri ile de anılan metnin içerisinde Mirat tarafından üretilmiş birçok öykü, şiir, roman ve benzeri türlerin olduğu rivayet edilir. Metnin eksiksiz ve orijinal haline henüz ulaşılamamıştır.
[3] Yazılım ekibimizin yaptığı çalışmalar doğrultusunda bu anlatının üreticisi olan birimin “çekirdek kodu” olarak tarif ettiği şiirin birkaç dizesi deşifre edilmiştir. Aşağıda deşifre edilen parçasını vereceğimiz şiir, birimin neden bir isyancı, bir bozguncu olduğunu, neden hareketin ön saflarını yer aldığını açıklar niteliktedir:
razı değilim beni tanımayan tarihebeni sinesine sarmayantabiattan rıza dilenmeyeceğim.Gittim su çektim en derin kuyudanen hileli destedenkendi kartımı çektimyaktım belgeleribütün tanıkları yok etmek içinricacıları öldürdümonlar bu dumanlı dünyanınbeni nasıl özlediğini görmüş olabilirdigerçekten özlemişti beni dünya öze çekmiştiözüm gelinceye kadar bana temas etmişti
Uğur Uçkıran




Yorumlar