Öykü- Murat Boğurcu- Çiçekli Hırka

Bir sonbahar yağmurunun ıslaklığı vardı üstümde. Kadıköy Barlar Sokağı’nda buluşmak için sözleştik. Buluşacağımız yere yarım saat önce vardım, bulunduğum konumu attım. Kafeye girmeden, dışarıda bir köşede, mekânı net görebileceğim bir açıdan beklemeye koyuldum. O sırada çevreyi tarıyor, söyleyeceklerimi zihnimde kurguluyordum. İkindi sonrası akşama yaklaşan bir vakit. Taşımakta zorlandığım düşünceleri içimden söküp atmak, biraz olsun hafiflemek istiyordum, acı çeken bir hastanın ölerek her şeyden kurtulması gibi. Ferahlamaya ihtiyacım vardı. Aradan epeyce zaman geçmişti. Duygularım hâlâ ilk günkü gibi taptazeydi. Ayrıldığımızdan beri onu bir an olsun unutamamıştım. Çaresizliğin döngüsünde sıkışıp kalmıştım. Hayata karşı hissizleştiğimi hissediyordum.
Oturduğum evi değiştirdim. Duvarlarını siyaha boyadım; daha doğrusu içimin rengine. Birlikte seçip aldığımız hiçbir eşyayı yanıma almamıştım. Birlikte okuduğumuz kitapları yanımda götürmek istemiştim ama parmak uçlarının sayfalarda gezinişini hatırlayınca vazgeçmiştim. Ne yaptıysam çare olmadı. Bakışları daha da büyüdü içimde, dokunuşları yüreğime kök saldı.
Topluma aykırı düşen iki bireydik. İlişkimizi iki yıl boyunca herkesten gizledik. Bir şeyler değişti sonra; önce yakınlarımız sezdi, ardından söylentiler aldı başını gitti. Deşifre olduk. Birlikteliğimizi dostlarımız bile onaylamadı. Defalarca ayrıldık; her ayrılıkta birbirimize koşarak döndük. Kurallar koyduk, o kuralları yine kendimiz çiğnedik. Birbirimizden uzaklaşmak için neyi denediysek bizi birbirimize daha çok bağladı. Bir süre farklı şehirlerde yaşadık. Bir telefon konuşmasının ardından yedi saatlik mesafeyi yerle bir ettik. Yine olmadı, kopamadık.
Bir gün yine bir İstanbul sonbaharında, iş çıkışında bir barda oturduk. Göz gözeyiz. Aile baskısı, dostların dışlaması, insanlardan ve mekânlardan kopuş; yetmiyormuş gibi rahatsız eden bakışlar, bizi son kertede pes etmek zorunda bıraktı. Hüngür hüngür ağladık. Teselliye dair ne varsa bizden çekilip alınmış gibiydi. Yapayalnız kalmıştık. İki kişilik bir yalnızlıktı bizimkisi.
Bir hafta önceydi. Ayrılacağımızı kekeleyerek anlattı. Ben onu susturup konuyu geçiştirmiştim. Ama o gün kaçacak bir yerimiz yoktu. Bağırdım, çağırdım. Sustu; karşılık vermedi. Sabit bir noktaya çakılı kalmış gibiydim. “Düşünelim” dedi, yutkunarak. “Eğer hayır dersem bu ilişkiyi nasıl yürüteceğiz, bilmiyorum.” Yerimden doğruldum. Pürdikkat kesilmişti. Bir protesto sonrasında bana aldığı çiçekli hırkayı giydim. Hiçbir şey söylemeden hızlı adımlarla mekânı terk ediyordum. Dışarı çıktığımda göz ucuyla onu barın camından izledim. Sigara yakmış, derinlere dalmıştı. Gücümün yetmediği bu duygu beni tekrar karşısına oturttu. Gözlerinden yaşlar süzülüyor, dumana karışan nefesi kesiliyordu. Acısını hissediyordum; o da benim acımı. Öyle bir eşiğe gelmiştik ki tükendiğimizi görüyorduk. Bu tükeniş kabullenemediğimiz bir gerçeği görünür kılmıştı. Bir süre konuşmadan durduk öylece. Sessizliğimiz konuşuyordu. Bu kez gerçek bir vedalaşmanın kıyısındaydık. İkimiz de söze başlama cesaretini bulamadık. Konuşmadan, histerik yutkunmalarımızı masaya döküyorduk. Bitmiş bir çay bardağının yanına akıttığımız keder, silinmeyecek izler bırakacaktı. Ama kimseler bilmeden yalnızca ikimizin bileceği bir ayrılığa nokta arıyorduk.
Hayatımdaki en değerli varlığı kaybetmenin korkusuyla söze başlamak zorundaydım. İnsanların onaylamadığı bir aşkın suçlusu ne oydu ne de ben. İkimiz adına karar verdim. Derin bir nefes aldım önce. Ölmek üzere olan ağır bir hasta gibi söze başladım: “Geçen hafta söylediklerini düşündüm, Nisa. Aslında hiç düşünmek istemediğim bütün ihtimaller aklıma geldi. Bize bu hayatta yaşayacak alan bırakılmamış, bırakmıyorlar. Keşke ikimizden biri erkek olsaydı. O zaman ilişkimizi gizlemeye gerek kalmazdı. Biz utanılacak bir şey yapmadık; insan kendi gerçeğinden kaçamaz ki. Huzursuzluğun, mutlusuzluğun uçurumuna itildik ve hayalini kurduğumuz cennetten kovdular bizi.”
Nefes almakta zorlanıyordu. Başını eğmişti. Gözlerimin içine baksa ayrılmaktan vazgeçeceğimizi ikimiz de biliyorduk. Bana bakmasını istiyordum; tek bir kelime, tek bir umut, herkese aykırı düşecek bir cesaret…
Kısık bir sesle konuştu. “İrem, aşkım… Hayat ışığım… Çok düşündüm, çok düşündük ama bir yere varamıyoruz. Ben senden kopamam. Ben senden ayrışamam. Bunu biliyorsun. Farklı hayatlar yaşasak bile aynı şeyleri hissedeceğiz. Tenine dokunmadan, terini koklamadan nefes alamam. Ellerinden uzak düşersem dünyaya tutunacak bir yerim kalmaz. Şimdi kalkıp gideceğiz belki ama sende kalacağımı, kendimizi birbirimizde unutacağımızı ikimiz de biliyoruz. Ne olursa olsun yakın duracağız. Aramıza giren mesafeler yakın kalmamızı engelleyemeyecek.” Söyledikleri ruhumu parçalıyor, parçalarımız birbirine karışıyordu. Konuştukça vedalaşmak zorlaşıyordu. Birimizin kalkıp gitmesi gerekiyordu, birimizin aramızdaki bombanın pimini çekmesi... Nisa’ın benden daha dağılmış hâli buna gücünün yetmeyeceğini gösteriyordu. Dağılan parçalarımı masadan toplar gibi ayağa kalktım. Elimden tuttu. Çevredekiler bakıyordu ama umursamadı. O an ikimiz de hiçbir şeyi umursamıyorduk. “Gitme, İrem…” Ona bakmaya cesaret edemedim. Zorlukla elimi elinden aldım. Yüzümü kapatarak fısıldadım: “Seni sonsuza dek seveceğim.”
Kapıya yönelmiştim. Attığım ilk adımla birlikte ağlama krizim de sokağa taştı. Çıktım, koştum. Sokağın köşesini dönünce durdum. Kalbim beni Nisa’ya itiyordu, mantığım ise onulmaz bir acıya. Akşam karanlığında, karanlık içimde yürümeye başladım. Eve nasıl gittiğimi hatırlamıyorum. Onu orada tek başına yaralı halde nasıl bırakmıştım? İçim içimi yiyordu.
Gece olmuştu. Açlıktan midem ağrıyordu. Bir parça ekmeği çiğnerken telefonum çaldı. Arayan Nisa’ydı. Elim titredi; açmaya cesaret edemedim. Açarsam dağılacağımı biliyordum. Telefon tekrar tekrar çaldı. Telefonu ters çevirip sessize aldım, ağlamaya başladım. Ağzımdaki ekmek kursağımda kaldı. Boğulacak gibi oldum. Çıkardım, tükürdüm. Ölecek gibi öksürdüm. Sanki ruhumu ağzımdan atıyordum.
Uykusuz geceler, sancılı sabahlar… Günler böyle geçti. Telefon aramalarını, mesajlarını yanıtlamadım. Cesaretim yoktu. Biliyordum çünkü. En kötü karar karsızlıktan iyiydi. Zamanla aramalar azaldı. Nedense onun benden daha çok acı çektiğini düşünüyordum. Bir gün kendimi tutamayıp ararım korkusuyla telefonumdan numarasını sildim.
Fırtına durulmuş gibi görünse de içimizde yanan ateş sönmemişti. En sonunda gerçek bir vedayı hak ettiğimizi düşündüm. İstanbul’dan taşınacaktım. Onu bir daha görememe ihtimali bu düşünceyi destekledi; aynı şehirde yaşamanın bile bana bir parça huzur verdiğini hissettiğimden. Son bir kez onu görmek istedim. Telefonu elime aldım, mesaj yazdım. Yarım saate yakın yanıt gelmedi. Aniden mesaj sesiyle irkildim. Kısaydı; sade, duygusuz: “Tamam görüşelim...”
Buluşmaya iki saat vardı. Ayrıldığımız gün giydiğim çiçekli hırkayı giydim. Kavuşmaya gider gibi çıktım evden. Buluşacağımız mekânın bulunduğu sokağın köşesinde bekliyordum. Buluşma saatine on dakika kalmıştı. Terliyordum; yağmayan bir yağmurda sırılsıklam gibiydim. Gelirse ona koşup sarılmayı hayal ettim. Ya da hiç görünmeden çekip gitmeyi… Buluşma saatimizde Nisa yoktu. Bekledim, yine de bekledim. Zaman ağırlaştı. Olumsuz ihtimaller çoğaldı. Bir ihtimal diğerlerinin önüne geçti: Nisa belki de kafede oturmuş beni bekliyordu. Ama ben içeriye adım bile atamadım. Onu görürsem vedalaşamayacağımı biliyordum. Onu, yazdığım bir senaryonun suçlusu ilan ederek vedalaştım. Gerçekleşmeyecek bir buluşmanın faili yaptım. Çiçekli hırkamın yakasını kokladım. Bana aldığı gün dokunan ellerinin kokusu hâlâ oradaydı.
Murat Boğurcu




Yorumlar