İSHAK EDEBİYAT

Hapishaneden çıkarken bir şeyden çok emindim; oraya asla geri dönmeyecektim. Nefesimi kesen o dört duvar arasında, bir daha kapana kısılmak istemiyordum. Cezamı çekmiş, öfkem ve çaresizliğimle senelerce sessizce yutkunmuştum. Avluda volta atarken fısıldanan o sözler hep kulaklarımdaydı: “Buraya bir kez giren mutlaka bir daha gelir,” diyorlardı. Gerçekten de içerideki solgun ve umutsuz insanların çoğu ikinci kez oradaydı. Fakat ben kararlıydım, bu döngüye yenilip onlardan biri

Komşusunun köpeğine “hoşt” dediği gün öldürüldü adam. Kadimşehir’de sabahın erken saatleriydi; güneş, apartmanların arasından sızıp ıslak kaldırım taşlarına ince bir çizgi çekiyordu. Adamın sesini duyan üç kişi vardı: mahalle bakkalı, bir apartman görevlisi, bir de pencere aralığından dışarıya bakmaktan başka işi gücü olmayan yaşlı bir kadın. Sonradan hepsi aynı şeyi söyledi; “Adam bir an durdu, havlayan köpeğe baktı, sanki kelime ağzında büyüdü. Hoşt diye bağırdı. Sonra köpe