İSHAK EDEBİYAT

Elindeki bıçağı kavanoza bir kez daha daldırdı. Nutella bıçağın ucunda ağır ağır uzarken çocuğun yüzünde sabırsız bir ifade vardı. “Biraz daha Nutella verir misin?” dedi, az önce hiç almamış gibi. Adnan kavanozu uzattı. Camın içindeki kahverengi izlere dalıp gitti; çocukken o izleri kaşığının ucuyla sıyırıp gizlice yaladığı geldi aklına. “Bugün ne yapalım?” dedi, sesi yorgundu. “Oyun oynayalım,” dedi çocuk. Gözleri parladı. “Tamam.” Adnan koltuğun arkasına yaslandı. “Canım bu

İlk öykü kitabınız “Zincirleme Günah Tamlaması” Ocak 2026'da Metinlerarası Kitap’tan çıktı. Okuru bol olsun. 1-Öncelikle kısaca kendinizden söz eder misiniz? Konya ilinin Çumra ilçesinde doğdum. Kamuda acil tıp teknisyeni olarak çalışıyorum. Aynı zamanda Sosyoloji bölümünden mezunum. Mesleğim gereği, hayatla ölüm arasındaki o ince çizgide çalışmak, insanla iç içe olmak, ona yalnızca sosyolojik açıdan bakmayı değil empatiyle yaklaşarak bağ kurmayı da öğretti bana. Bu nedenle;

Sanki neşesi gibi bedeni de gitgide küçülüyor, bir siyah kumaşın soluşu gibi bembeyaz soluyordu annem. Eve vardığımızda mutfağın ışıkları açıktı. Annem yine o huzursuz telaşına kapılarak alelacele içeri girdi. Son zamanlarda her eve dönüşümüz aynıydı; kapıdan girer girmez evi kontrol eder, perdeleri düzeltir, eksilen bir şeyler olduğunu söyler dururdu. Annemin hemen arkasından babama seslendim, başka kim olabilirdi ki? Elinde mutfak havlusuyla karşıladı bizi. “Efendim kızım,”

Doğrulup pencereyi kapattım. Kedinin ciyaklaması kesildi. Ayaklarımı sarkıttım. Kötü bir koku geldi burnuma. Koltuk altım. Yapışkan bir sıvıyla kaplı. Burnumu kaşıdım. Yatak odasında ses yok. Bekleyecek değilim. İki poğaça şimdilik iş görür. Kimse görmeden indiririm mideye. Dünden kalan birkaç bozukluk cebimde olmalı. Güneş burada daha erken doğuyor. Pazar pazar millet sokaklarda. Sıcak havanın içinde kımıl kımıllar. Beyaz kaldırım taşlarından yansıyan ışıkta tuhaf şekiller g

Beyaz örtü serpildiğinde İstanbul’un her yeri sakinleşir. Hele ki İstiklal Caddesi! Hayalleri süsleyen bir güzelliğe, masalsı bir sessizliğe bürünür. Tam da böyle bir günde Taksim Heykeli’nden Şişhane’ye doğru yürüyordum. Rüzgâr tüm hızıyla sırtına bindirdiği kar taneleriyle estikçe esiyordu. Ne soğuktu öyle! Gözleri kısmadan ilerlemek mümkün değildi. Gürültülü müziklerden, bağıran dükkân çalışanlarından uzaklaşan İstiklal’e çocuk sesleri hakimdi. Kar yağar da çocuk sesleri o

“Cennete uçakla gidilir mi?” “Bilmem.” “Cennet uzak mı?” “Bilmiyorum.” “Filmlerdeki gibi bir kapsülün içine mi girmek gerekiyor?” “Bilmem ki.” “Peki ben ne zaman gideceğim?” “Hadi pijamaları giyelim, uyku vakti.” Gece lambası yanıyor, küf yeşili duvarlarda çelimsiz ama sevimli bir gölge ince uzun bitkin bir gölgenin ellerinde evirilip çevriliyor. Kollar yukarı, kollar aşağı, ayaklar yukarı, ayaklar aşağı. İyi geceler öpücüğü… Salonda lacivert kadife kaplı gürgen sandalyeler ö

Bir yazanı yazar yapan şey neyi anlattığı mı, nasıl anlattığı mı mevzusu süregelen bir tartışma olsa da kalıcılık, anlatılan olayın kendine has bir üslupla birleşmesiyle alakalıdır, diye düşünüyorum. Zira aynı hikâye, farklı kalemlerde bambaşka bir tesire dönüşebilir. Okurun zihninde iz bırakan şey çoğu zaman olayın kendisi değil, onun dile getiriliş biçimidir. Bununla birlikte güçlü bir üslup arayışı, kimi zaman yazarı yapay bir gösterişe sürükleyebilir. Etkileyici görünme g