İSHAK EDEBİYAT

Ayrancılar’ın oğlu İsmet'in memur olacağı haberi köyün her mahallesinde başka şekilde yankılandı. “Babası kaymakamlığa taşıdığı teneke teneke kavurmaların, sepet sepet yumurtaların, bidon bidon sütlerin nihayet karşılığını alabilmiş,” de dendi; “Yav etmeyin yazıktır günahtır. Ne kadar efendi, ne kadar temiz, ne kadar çekingen olduğunu bilmiyor muyuz? Devlet onu değil de bizi mi memur yapacaktı,” da dendi. Başka mahallede, yeni gelen genç kaymakamın İsmet’in amcasının kızına s

Rüyalar görecektim, gecenin üçünde Ve öldün mü diye sarsılacaktım. Sonra sen girecektin kapı eşiğinden, gür sesinle. Bir anda etrafım sevmediğim kokuya bürünecekti. Ve o ürperdiğim cümle, ağzından çıkıverecekti Beyaz kefene sarılmış halde buldum seni. Nerede olduğuma dair bir fikrim yoktu. Toprak vardı, toprağın üstünde tanıdığım bedenin ağırlığı duruyordu. Önce sana doğru elimi uzatmak istedim, sonra ise gözlerinin içine baka baka haykırmak geçti içimden. Ama nedensiz bir

Ona ulaşmak için üç demir kapı ve bir de üst aramasından geçiyor, ardından iki kat yukarı çıkıyordum. Demir kapılar kafes sistemiyle çalışıyor, bir kapı kapanmadan diğeri açılmıyor. Kapılar arasındaki yolculuk sonsuz bir girdaba işaret ediyordu. Burada zamanın çatlağını bulmuştum, zaman burada kırılmış ve kırıldığı yerden bizleri çatlağından sarkıtmış, bizleri ince bir iple anlara ve silik bir geleceğe bağlamıştı. Uzun koridorlar sağlı sollu ince ve küçük koridorlara açılıyor

Pen Yazarlar Derneği’nde tanıştık, 1 Şubat 2025 yani onu keşfettiğim tarih. Üç kitabı var ben de. Birincisini (Raydaki İzler) İzmir’de, ikincisini (Diş İzleri) İstanbul/Şişli’de, üçüncüsünü (Vahşi Kelebek) Erzurum’da bir “sahaf”ta buldum ve elden aldım. Bizzat! Bir yazarın yetkinliğini ve yeterliğini sorgulayabilmek adına aynı türde en az üç eser vermiş olmasını (ya da hakkında söz edebilmek için aynı türdeki en az üç eserini okumayı) önemserim. 2000’li yıllar arifesi ve sonr

Puslu, soğuk bir sabah. Nefesinin buharı önünü görmesini zorlaştırıyordu. Buz, asfaltı kaygan bir yarış pistine çevirmişti. Asel’in eteklerinden içeri, göğsüne, ciğerine işleyen bir rüzgâr vardı. Her adımında üşüyordu ama durmanın vakti değildi. Dün gece yüzünde şaklayan o tokadın sızısı, dışarıdaki ayazdan daha çok yakıyordu tenini. Acı gitmiş yerine acının izi kalmıştı. Sinan’ın duvara fırlatıp kırdığı telefonun sesi hâlâ kulaklarındaydı. O telefon, onun dışarıyla son bağla

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Yazmaya başladığım net bir tarihi not düşmek zor; çünkü bu çocukluktan beri süren okuma halinin zamanla içimde bir sese dönüşmesiyle oldu. Önce dağınık notlar, kısa denemeler, aklıma yazılan cümlelerle yola çıktım ardından okuduklarımla çoğalan, içimde yankılanan ve farklı türlerde kendine yol arayan metinler ortaya çıktı. Bunların olgunlaşıp bütünlük arz eden metinlere dönüşmesi ve bilinçli olarak öyküye yönelmem ise son altı yıl

Seniha, kocasının kitaplarını karıştırmaktan, yazı masasına oturarak onun deste deste kâğıtlarıyla oynamaktan pek hoşlanırdı. Sedat’ın evde olmadığı günler, ona ait eşya ile meşgul olmak, adeta yokluğunun hasretini ve kavuşma arzusunu azaltıyor gibiydi. Bir gün yine böyle, Seniha Sedat’ın kâğıtlarını karıştırırken bunların arasında ufacık bir zarf, daha ilk bakışta korkunç olduğu anlaşılan süslü mektup zarflarından bir tane buldu. Kocasının ismine gönderilen bu kâğıdı titreye