İSHAK EDEBİYAT

Gözlerimi kapattığımda zihnimde siyah bir deniz belirir. Sessizdir; ama derinlerinde fırtınalar gizlenir. Her dalga, kırık bir anı, yarım kalmış bir söz ve unutulmuş bir seçim taşır kıyıya. İnsan bazen kendi denizinde boğulmayı seçer; bazen de sahile ulaşmak için bir hayalin pusulasına tutunur. Peki, benim rüyam? Gece sessizliği, odanın duvarlarına çökmüş ağır bir battaniye gibiydi. Saatin tik takları, zihnimde yankılanan uzak bir müzik gibi hem huzur hem rahatsızlık veriyord

Talip’in Mali İşler Grup Başkanı olduğu fısıltısı, şirket gündemine bomba gibi düştü. Ta ta ta ta... Bu nereden çıktı? Vallahi sadece ben değil, şirkette herkes şaşırdı herhalde. Konduramadım sanki. Nasıl kondurayım ki? Talip daha şirkette işe başlayalı beş sene olmuştu. Yani başlayalı dediysem, bu beş sene içinde çalışmadı, sadece odasında oturdu. Odasında da bazen oturdu, demek daha doğru. Bu haber gerçek mi, şaka mı derken bir baktık ki şirket içi duyuruda tepeme atanmış.

M. Ç. için…   Dedemin bir kiraz ağacını aşıladığını hatırlıyorum. Beni de götürüyor yanında. Elindeki çekmeyle aşı yapılacak yeri özenle hazırlıyor. Onu izliyorum. Şapkasının siperliğinin altında kırışan alnını, şakaklarından dökülen terleri, beyaz kıllı parmaklarının hünerle kıvrılmasını… Bana dönüyor ve “Evlat, kalemleri ver,” diyor. Kalemler mi? Ne kalemi? Elimdeki dalları uzatıyorum. Gülümsüyor. Ellerime değen pürüzlü ellerini şu an dahi hissedebiliyorum. Dedem aşı dallar

Torpidodan bir cd çıkardı Arif, cd çalara yerleştirdi sonra arabanın yarı açık camlarını kapadı. Hafif bir ezgiyle başladı türkü, gittikçe yükseldi. Arif düğmeyi çevirip daha da açtı sesi. Benim en çok sevdiğim türkü olduğunu iddia edip durdu. Bas bas bağıran müzik sesi kulaklarımda zonkladı.  Nefesim kesilirken elim gayri ihtiyari kapıdaki düğmeye gitti, arabanın camı yağ gibi kayarak sonuna kadar açıldı.  Tedirginlikle Arif'e baktım. O bakmıyor bana, türkünün ezgisine kaptı

Uçak nihayet iniyor. Bekliyorum. Ayaklarımı sıkı sıkı basıyorum. Ellerim koltuğun iki yanında. Ne zaman bindim, ne zaman ellerimi bu koltuğun kenarlarına iliştirdim hatırlamıyorum. Arkaya bakıyorum, hıncahınç dolu. Kucağımda sırt çantam, üst bagajda bavulum. Sadece bu kadarım. Bir bilet, bir bavul, bir de sırt çantası. Bilir miydim böyle döneceğimi? İçimde umudum, hasretim, yıllardır ezgisini tekrarladığım eksik bir ağıt. Yerine alışmayan, sürekli depreşen kaygım. Aklım çocuk