İSHAK EDEBİYAT

Deniz, beklemenin de bir meslek olduğunu yedi yıl sonra öğrendi. Liman kentlerinde insanlar zamanı takvimle değil, dönen gemilerle sayar. Kimi sabahlar martılar erkenden uyanır, denizin üstünde uzun daireler çizer. Kimi sabahlar rüzgâr tuzu şehrin dar sokaklarına kadar taşır. Eski evlerin pencereleri açılır, çay demlenir, balıkçılar ağlarını omuzlarına alır. Hayat, her gün aynı yerden yeniden başlar gibi görünür. Ama bazı bekleyişler vardır ki hiçbir sabah onları eskitemez. D

Gıcırtılı bir kapı sesiydi gidişin, sabahın köründe. Gittiğini göremem diye gözlerime uyku girmezdi sabaha kadar. İkide bir kocaman açılan ağzımdan ulaşmaya çalışırdı göz kapaklarıma uyku. Dışarıdan başaramadığı işi belki içeriden hallederim, diye düşünüyordu. Ağzımdan girmeyi başarabilseydi, kan çanağına dönen göz yuvalarıma ulaşıp içerden kepenkleri indirirdi belki de. Her seferinde dayanabildiğim kadar dayanırdım. Güneş sıcacık diliyle yüzümü yaladıktan sonra uyanırdım hep

Ne zamandır yağmur yağdığını hiçbirimiz bilmiyoruz. Belki birkaç ay belki birkaç yıl. Bedenlerimiz bize sonsuzca gelen bu ıslanmaya uyum sağladığından beri zamanı eskisi kadar önemsemez olduk. Evlerin çatıları durmaksızın sırtlarına inen dik darbelerden esneyip, gevşedikçe misafir ettik suyu evlerimize. Her evde kovalar, leğenlerle bu davetsiz misafire alanlar açıldı. Doldukça dışarıya taşıdık. Aktıkça berraklaştı sular. İçimizde biriken ne kadar tortu varsa, yatağımıza kadar

Sahafa gittiğim o yağmurlu günü hâlâ dün gibi hatırlıyorum. Yağmur, kaldırım taşlarına usul usul düşüyor; vitrindeki eski kitapların üzerine ince bir buğu bırakıyordu. İçeri adım attığımda beni eski kâğıdın, mürekkebin ve yılların kokusu karşıladı. Tozlu rafların arasında ağır ağır dolaşırken, sanki her kitap okunmayı değil de yeniden hatırlanmayı bekliyordu. Rastgele uzandım ve yıpranmış ciltli bir kitabı elime aldım. Sayfalarını çevirmeye başladığım sırada içinden küçük, sa