İSHAK EDEBİYAT

Gürültülü bir caddeydi. Kalabalık kaldırım köşelerinin birinde durdum. Cadde boyunca yürüyen insanlar, zar zor hareket eden arabalar, sokağın kenarına zorla sıkıştırılmış mağazalar ve bir panik havası İçinde yanan kırmızı ışıklar arasında beklerken bir an için nereye gideceğimi unuttum. Beni nereye götüreceğini bilmediğim caddeden uzaklaştım. Artık nereye gideceğini bilmeyen birisi gibi değil de daha çok neyi beklediğini bilmeyen birisi gibi kaldırımın uzak köşesinde beklemey

Vaatler Bankası’nda altı yıldır çalışıyordum. Son bir yıldır veznedardım. Bu göreve getirilmem öyle kolay olmamıştı. Sınavlar, mülakatlar, güvenlik soruşturmaları… Hatta mahallemizdeki bakkala kadar sorulmuştu. “Nasıl biridir?” demişlerdi. Sanki bankanın kasasına değil de devlet sırrına emanet edilecektim. Bankanın girişinde büyük bir tabela vardı. Altın harflerle yazılıydı: “Vaatler Bankası: Geleceğinize söz veriyoruz.” Her sabah içeri girerken o yazıyı görürdüm. İnsanlara v

Misafirler salonda. Her biri başka şehirden geldi. Çoğunlukla akrabalar. Bir kısmını sanki ilk defa görüyorum. Muhtemelen küçükken görmüşümdür de şimdi hatırlamıyorum. Hepsi çok iyi tanıyor beni. Antrede sarılıp kucaklaşırken, ben önlerine terlik koyarken, ne kadar güzelleştiğimi, beni son gördüklerinde şu kadarcık bir kız olduğumu filan anlatıp duruyorlar. Sessizce gülümsüyorum. Yarın nikâhım var. Evet, evleniyorum ben. Nişanlım Burak’la geçen sene işyerinde tanıştık. Annesi

Güne, karşımızdaki ilkokulun hoparlöründen yükselen meşhur “Baby Shark” melodisiyle uyanıyoruz. Otomatik. Bazen kapatmayı unuttukları için tatil günlerinde de çalıyor, uyutmuyor insanı. Evi yazın satın aldığımdan, hiç hesap etmemiştim bunu. İlk günlerde kaç defa gidip hoparlörü kurşunlamak geldi içimden. İyi ki silahım yoktu. Olsaydı yapar mıydım bilmiyorum ama sonraları alıştım sayılır. Haberleri izlerken, hanıma, “Şunu kulaklığını takıp dinle, senin yüzünden bir şey anlamıy