İSHAK EDEBİYAT

İlaç kutusunu kedi mamasıyla doldurdu Gülseren Hanım. Eczane poşetine kuş yemi boşalttı kavanozdan. Sonra ikisini birden hırkasının cebine koydu. Ardından mutfağa geçti yaşlı kadın. Buzdolabındaki pet şişelerden birisini çekip aldı raftan. Onu da diğer cebine koydu hırkasının. Tezgahtaki çöp kovasına yaklaştı son olarak. Bir süre ayakta dikilerek uzun uzun baktı çöp kovasına. “Götürebilirim,” diye mırıldandı. Kapağını bir kenara koydu ve tek eliyle üstünden kavradı çöp kovası

Elmas Tunç'un ilk öykü kitabı "Zincirleme Günah Tamlaması" geçtiğimiz ay Metinlerarası Kitap etiketiyle yayımlandı ve okuruyla buluştu.106 sayfalık kitapta on iki öykü bulunuyor. Eserin ismi ve kapağı, birbirine uyumuyla dikkat çekerken öykülerin teması da okuru günah işlemeye değil, işlenen günahları gözler önüne sererek tanık olmaya davet ediyor. Girişteki iki epigraf da benzer biçimde eserin bütünüyle uyum içinde. Kapaktaki günahkârların cinsiyetleri, mesnetsiz bir feminis

Bay Y bana taşınalı üç ay kadar oluyor. Bundan kısa süre önce on yıllık bir evlilik yaşadığı eşinden ani bir kararla anlaşmalı biçimde boşanmış. Onunla büyük bir kafenin üstü açık kısmında tanıştık. Yazdan kalma bir gündü. Öğle sonrasıydı. İkimiz de yalnızdık, birbirine yakın sayılabilecek masalarımızda kitap okuyorduk. Diğer masalardaki müşteriler gruplar halinde sohbet ediyorlardı. Öyle çok yakışıklı değilse de etrafa bir tür enerji yayan, kendisine bu yolla bir anlığına ol

Sibel Oğuz, Annem Zeytin ve Çay ile çıktığı öykü yolculuğunu Bu Hikâye Tutar Canan ile devam ettiriyor. Yeni kitabında öykü sayısı ilk kitabına göre daha az. Bu tercih daha yerinde olmuş çünkü ilk kitabı bir öykü kitabına göre fazla hacimliydi. Bu Hikâye Tutar Canan ’da öyle bir öykü var ki derin okumaya oldukça müsait: “Sivrisinek” Öykü bir sivrisineğin ağzından anlatılan alegorik yoğunluğu yüksek bir öykü. Sibel Oğuz’un öykünün merkezine yerleştirdiği sivrisinek ile derviş/

Vesile Hanım'la görüşmem gerekiyormuş. Kapısını çaldım, içeri girdim. Bu binadaki boş daire için geldiğimi söyledim. Yirmi bir numara. Memur olmam ya da bir memur kefil bulmam gerekiyormuş. Bir aylık kira peşin, bir aylık kira da depozito olarak verilmeliymiş. Beş yüz dolar evdeki demirbaşlar için alınıyormuş. Karşımda Dorona Alberti’nin ikiz kardeşi oturuyordu sanki. Tombul sevimli bir kadın. Onu, Gloria Gaynor’ın “I will survive” şarkısını söylerken düşledim. Dorona’nın kli

Ustamı son yolculuğuna ben hazırladım. Kahverengi gözlerini ben dünyadan bütün hevesimi aldım der gibi kapatmıştı. Oysa mutlu olmak için attığı her adımda çelme takan birisi olmuş ve sonunda kabuğuna çekilmişti ustam. Kimisi ölüden korkar ben hiç korkmadım. Gassal ile gasilhaneye girip teneşire ustamı yatırıp ilk olarak elbiseleri makasla kestim. Gassal kefeni hazırlarken ustamın çıplak, soğuk, yüzünde her zaman o tatlı tebessüm olan bedenini ılık su ile, güfraneke ya rahman,

“…demek ki yalnız değilim, yalnız değilsin. Gerçekten de bir şey yok sana gösterdiğim yerde.”   Yannis Ritsos   “Hanımefendi, yürüyen merdivenler kapalı. Soldaki güvenlik merdivenlerini kullanabilirsiniz,” diyorum film arasında sigara içmek için kapıya çıkan kadınlardan birine. “Beyefendi, yürüyen merdivenler kapalı. Soldaki güvenlik merdivenlerini kullanabilirsiniz,” diyorum bir diğerine. Yürüyen merdivenler diyorum, güvenlik merdivenleri diyorum, kapalı diyorum… Kimse de me