İSHAK EDEBİYAT

Baran çamaşırhanenin kapısını omzuyla ittiğinde içerideki makinelerden üçü aynı anda dönüyordu. Cam kapakların arkasında birbirine karışan beyaz gömlekler, sanki dışarıda akşam olmamış da bütün gün dar bir pencereden yeniden geçirilmekteymiş gibi ışığı çoğaltıyordu. Kapının üzerindeki küçük zil bir kez çaldı. Tezgâhın gerisinde oturan yaşlı kadın başını kaldırdı, sonra örgüsüne döndü. Baran, elindeki mavi torbayı yere bırakmadan cebinden telefonunu çıkardı. Saat yediye on sek

Yüzlercesi gözümün önündeydi. Farklı etiketli yüzlerce cam kavanoz. Bir litrelik yarım litrelik boy boy şekil şekil… İçlerinde çeşitli ürünlerle her biri yüzünü bana dönmüş yüzlerce konserve kavanozu. Karşılarında, gecenin bir yarısı asfalta çıkmış bir tavşandım âdeta. Tam yoluna gidecekken bir anda karşısına çıkmış arabanın ışığına bakakalan şaşkın bir tavşan. Her şeyi unutmuş, rutin hayatımın akışında debelenip duruyordum oysaki. Her şeyin üstü toprakla örtülüydü ta ki kava

Kıyı şeridine yaklaşan gemi yavaşladıkça daha fazla dikkat çekiyordu. Halkın aç karınlarına karşılık, altın kemerlerle süslenmiş bu insanlar her zamanki gibi en gösterişli olanlardı. Fazladan gıdaya muhtaç köylüler, sıra halinde gemiden inen üstlerini saygıyla karşıladı. Bir umut, onlara yalakalık ederek hayatta kalmaya çalışıyorlardı; çünkü pes etmek akıl kârı değildi. Gerçi, üstlerden nefret eden belirli bir kesim için bu sadece bir hayatta kalma meselesiydi. “Yüce Xior! Eğ

Karısı ve kızı parka gitmek için evden çıktılar. Deniz arkalarından kapıyı kapatır kapatmaz banyoya koştu. Küveti ılık su ile doldurdu. Bu iş için aktardan özel bulduğu tuzu içine boca etti. Soyunup küvete girdi. Biraz bekledi. İçinde bir şeyler kıpırdanıyor gibi oldu. Ama bu kesinlikle aynısı değildi. Denizdeki o his gibi kanında çoğalıp tüm vücudunu dolaşmıyordu. Yerden yükselmiş ya da havada asılı kalmış gibi de olmuyordu. Bu daha hafif ve huzur vericiydi. Bir şey olmayaca

Yazdan kalma günlerden biri. Tam bunun tadını çıkaralım derken bizim bahçıvanın çimleri yutan, kafaları ütüleyen ejderhasının sesi duyuldu. “Hay senin makinenin içine…” diyerek fırladık yerimizden. Kuşlar ciyaklayıp havalandı, son kalan yapraklardan biri daha süzüldü ağaçtan. Havaya taze biçilmiş çim kokusu yayıldı. Dün gece ambulansla bizim Tülay ablanın binadan birini götürmüşler hastaneye. Henüz kim olduğunu bilmiyoruz ama birazdan öğreniriz. Eskiden bu zamanda kar yağarm

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Aslına bakarsanız öykü veya genel itibarıyla bir şeyler yazma fikri kendimi bildim bileli vardı. Doksanların çocuğuyum. O zamanlar şu an kullandığımız makineler yok. Evimizde bir televizyon ve mütevazı bir kitaplık vardı. Öyle itinayla seçilmiş eserler falanda değillerdi hani. Ama bana yetiyorlardı. Şimdi düşünüyorum da geçmişi iyi ki varlarmış. İşte o zamandan 2010’lara kadar çeşitli denemeler, şiirler, öyküler denedim. Fakat 2013’

Elindeki bıçağı kavanoza bir kez daha daldırdı. Nutella bıçağın ucunda ağır ağır uzarken çocuğun yüzünde sabırsız bir ifade vardı. “Biraz daha Nutella verir misin?” dedi, az önce hiç almamış gibi. Adnan kavanozu uzattı. Camın içindeki kahverengi izlere dalıp gitti; çocukken o izleri kaşığının ucuyla sıyırıp gizlice yaladığı geldi aklına. “Bugün ne yapalım?” dedi, sesi yorgundu. “Oyun oynayalım,” dedi çocuk. Gözleri parladı. “Tamam.” Adnan koltuğun arkasına yaslandı. “Canım bu