İSHAK EDEBİYAT

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? İnsanın yazıyla kurduğu bağın çok öncelere dayandığını düşünüyorum. Öğrencilik yıllarımda deftere aldığım notlar, şiir denemeleri, her gece yazdığım günce benzeri metinlerle yazmaya başladım. Orta okul yıllarımda okuduğum kitapların özetlerini tuttuğumu hatırlıyorum. Sonrasında bir cesaretle öykü yazmaya başladım. Yazmak sadece bol bol yazarak gelişen bir alan. Çabaladım. Hata yaptım ama içsel bir güdü beni her seferinde yazı masas

Güzel ifadeler kullanarak etkileyici olmak ve bu şekilde okuyucularında olumlu bir izlenim bırakmak edebiyatla ilgilenen pek çok kişinin arayışlarından birisi olabilir. Eserinde duygu ve düşüncelerini bir çerçeveyle, sanatsal olarak sunan kişilerin hedefi temel düzlemde iletilerini doğru bir şekilde aktarabilmek, öyle de anlaşılmasını sağlamaktır. Ancak bu işlevselliğin gerçekleştirilirken okuyucuyu da içine alacak şekilde genişletilmesi beklenir. Yani okuyucunun okuduğu meti

Gecenin ortasında sıçrayarak uyandı. Vücudu ter içinde kalmış, yastığı sırılsıklam olmuştu. Son zamanlarda uykusunu kaçıran sıçramaların sayısı artmaya başlamıştı. Her uyandığında kalbi küt küt atıyor, alnından sızan terler, şakaklarından boynuna süzülüyordu. Durumu gazetedeki arkadaşı Şükrü’ye bir defa bahsedecek olmuş ama ardı arkası kesilmeyen doktor tavsiyelerinden sonra bir daha bahsetmemeye yemin etmişti. Yatağındaki diğer yastığı sırtına koyarak doğruldu. Gece lambasın

Kentin arka sokaklarında, beş katlı ama balkonsuz, penceresi dar sokağa bakan bir binanın dördüncü katındaydı evimiz. Koşullar bizi bu eski, küçük daireyi kiralamaya mecbur bırakmıştı. Pimpirikli ev sahibimiz çekilecek gibi değildi üstelik. Fakültenin gözdesi Derin, yakın arkadaşı Ezgi’yi de alıp evimize gelecekti. Bugün belki de Derin ile adı konmamış bir yakınlaşmanın ürkekliğini üstümüzden atacaktık. Sevdiği kızı en güzel şekilde ağırlamayı kim istemez? Ama hâlimiz içler a

Çoğunu eleyip dağıttığım eşyalardan kalanları, birkaç koliye sığdırdım. Son koliyi kapatmadan etrafa bir daha bakıyorum. Büfenin üstünde, çevirmeli, kemik rengi telefonu, sarkan şeffaf kablosundan fark ediyorum. Parmağımı, rakamın yazılı olduğu çembere geçirip çevirince çıkan ses, şimdi beynimin içinde. “Alo babam orda mı?” “Burada Merve, merak etme.” “Ne zaman bitecek toplantı?” “Sen uyu, bekleme kızım, uzun sürer yine.” “Aradığımı söyle babama Hasan amca.” 413 16 13. Boyum

Sabah ışığı perde aralığından içeri süzülürken odanın içinde ince bir toz gibi asılı kalıyordu. O ışığın altında, saçlarının telleri, yılların yorgunluğunu taşıyan gümüş ipliklere dönüşmüş gibiydi. O sırada komodinin üzerindeki ahşap tarak tıkırdadı. Tarağı elime aldığımda her sabah yaptığım gibi kısa bir tereddüt yaşadım. Sanki her dokunuşumda senden bir şey daha eksilecekmiş gibi… Ama sonra yine aynı alışkanlıkla, aynı şefkatle taramaya başladım. Arkanda duran bedenimden gö