İSHAK EDEBİYAT

“Hangi cebini karıştırsan yalnızlık...” Turgut Uyar -Sonnet   İlahi Zeki Bey. Söylenip durmayın. Tamam çıkacağım birazdan. Hep böyle yaparsınız zaten. Ne vakit bir yere gidecek olsam başlarsınız söylenmeye. Geç kalmam efendim geç kalmam merak etmeyiniz. Acelemiz mi var sanki? Oldum olası sevmediniz şu kırmızı ruju. Tamam sürmem bunu. Zaten Nur unutmuş. Geldiği zaman alır artık. Pembeden süreceğim. Şöyle hafifçe. Koskoca doktorun karşısına çıkarken çok affedersiniz Hint fakiri

Yıllar sonra aynı tabelanın önünde durup kolundaki saate baktı. Acaba gecikmiş miydi? Adımlarını hızlandırıp bir oda büyüklüğündeki bilet gişesinden geçip peronların olduğu yere geldi. Çantasını yere bırakıp içinde buraya ilk geldiği günü andıran bir korkuyla etrafa baktı. Ellerindeki bavul ve çantalarla bekleyen insanları görünce biraz rahatladı. Yine de emin olmak için trenin gelip gelmediğini sormak için uygun birini aradı. Bu sırada arka cebinden çıkardığı mendille yüzünd

Pek muhterem Musca Campo, Sana bu satırları, meşhur bir insan yazarın çalışma masasının kenarından yazıyorum. Onun parmaklarının değdiği müsveddenin küçük bir köşesini kopartarak yazdığım bu mektup sayfasının ne kadar kıymetli olduğunu bilmelisin. Zira az evvel alnına konduğum bu adamın terindeki tuzun miktarından dimağındaki bilgileri ölçmek mümkündür. Masasının üstündeki roman taslağından son paragrafı sana olduğu gibi gönderiyorum. Şu yazıdaki duyguya, karakterdeki derinli

Işığın sabahtan dikleştiği bir gündü.  Kafa derisinden ensesine dökülen sicim terler, beyaz gömleğine desenler çiziyordu. Rahmi’nin saçları da iyice ağarmış ama iyi dikilmiş kafasına diye söylendi, eşantiyon minderli koltuğunda yaylandı. Onunkiler öyle miydi? Ne zaman mahalledeki berbere gitse aynı tıslama onu karşılardı, “Senin geleceğin parlak, müdürüm.” Ha deyince de berber değiştirilmiyordu ki, yaza çıkarken şu densize iyi çırak yollamayacaktı. Bu hayatta Rahmi gibi olmak

Cuma, kasabada takvim yapraklarından değil, sesten ve kokudan anlaşılırdı. Daha gün ağarmadan, meydanın taşları kamyon kasalarının gıcırtısıyla uyanır, kasabanın üzerine taze nane, sabun, portakal kabuğu ve toz karışımı bir telaş çökerdi. Pazar kuruluyordu. Sanki haftanın geri kalan altı günü bugüne hazırlanmak için yaşanırdı. Genç kızlar cuma sabahlarını aynanın karşısında karşılardı. Bir hafta boyunca dolabın en arkasında bekletilen elbiseler çıkarılır, saçlar normal günler

Haber bülteni aniden kesildi. Solgun benizli, küt saçlı, gözleri donuk bir spiker belirdi ekranda. Duruşu sabitti; neredeyse hiç hareket etmiyordu. Soğuk, mekanik bir ses tonuyla, arka planda düşük frekanslı elektronik bir uğultu eşliğinde okumaya başladı önündeki bildiriyi: "Yurttaşlar, Küresel Kaynak Krizi’nin on ikinci yılında, Enerji ve İletişim Bakanlığı tarafından yeni bir tasarruf düzenlemesi yürürlüğe konmuştur. ‘Kısa İfade Kanunu’ adıyla anılan bu yasa, enerji kullan