İSHAK EDEBİYAT

Dramatik bir sahnedir, saçındaki beyazı fark eden kahraman, uzun uzun bakar o beyaz tele, geçen yıllara bakar gibi. Yüzünü inceler sonra, ilk kırışıklık o beyaz saç telinden önce mi gelmiştir? Yaşlandığına kanaat getirmek, onlarla bizi ayıran çizgide artık onların tarafına geçtiğini kabullenmek böyle bir şey midir? Nüfus cüzdanına göre kaç yıldır bu dünyada olduğunu gösteren rakam mıdır yoksa? Önünde elenmiş dağ gibi un, tutmayan dizlerinden destek alarak doğrulmayan belini s

Yayınevinin arka koridoru, içeriden dışarıya doğru her adımda soğuyan bir tüneldi. Niyazi Düzkalem, her sabah o geçişte yürürken ayakkabılarının çıkardığı tok sesin yorgunluğunu duyumsar, bir önceki günün okuduğu dosyalarıyla bugünün dosyaları arasında hiç bitmeyen bir akrabalık sezerdi. Oda, koridorun en sonunda, kimsenin gönüllü olarak girmediği küçük ve alçak tavanlı bir yerdi. Penceresi yoktu ama rafların arasından sızan hafif kâğıt kokusu bazen Niyazi’yi yaşadığı hayatta

Ben bir koltuğum. Ama öyle sıradan, dertsiz tasasız bir oturma aracından bahsetmiyoruz. 2004 model, ergonomik, bel destekli, altı cıvatası eksik ve devlet malı bir makam koltuğuyum. Mazinin tozuna bulanmış, devletin kalın duvarları arasında ömrünü tüketmiş, her gün binbir endişeyle ezilmiş bir hatıra taşıyıcısıyım. Dördüncü kat, 38 numaralı odada, “Kayıp Evrak ve Teslim Edilemeyen Dosyalar Müdürlüğü”nün demirbaşıyım. Müdür Nihat Bey bana “Koltuğum” der, fakat bilmez ki onun o

Kırk günlükken bembeyaz atletten yırtılma bir çaputla çatmışlar çenemi. Ölmüşüm ben. Ağlamaklı gözler arasında minicik bedenim salonun orta yerinde ebediyete hazırlanmış. Halil Amca’ya kuran okutma merasimi akıllara gelmese, diri diri gömülecekmişim. Hıçkırık seslerinin “fırk” sesiyle karıştığı anlarda fark etmiş benim yaşadığımı. Ağzımdan çıkan salyalar beni hayata tutmuş. Anında fırlatıp atmış çaputu, yaşamın nefesini vermiş bana. Dönmüşüm ölümden Halil Amca olmasa. O gün ö