İSHAK EDEBİYAT

Saat öğle biri geçiyordu. Telefon çaldı. “Alo, evet Sinan Y. benim. Hayır müsait değilim, gerçekten şu an müsait değilim. Tamam, olur, iyi günler.” Yattığı koltukta hafifçe doğruldu telefonuna bakarak. Hızlıca üzerindeki ince battaniyeyi kenara atıp oturdu. Uykulu gözlerle önüne baktı bir süre, ardından küçük oturma odasında göz gezdirdi. Koltuğun üzerine serdiği yatak çarşafı yerde sürünüyordu, tekli koltuğun üzerine kıyafetler atılmıştı. Yerde boş bira kutuları, içerisinde

Sessizlik… Derviş Fundusi’nin elinden kurtulduktan sonra istediğim tek şey buydu. Bütün sesleri yutan bir sessizlik. Dünyanın gönül gözünün aydınlandığı kör gecede nehrin kıyısından suya doğru uzayan çalılıklara takıla takıla ilerliyordum. Kulaklarımda beni çıldırtan bir gürültü patlıyordu: “Beni seç! Beni seç! Ey Derviş Fundusi!” Gece arınması saatinde gelmiştin. Dokuz kişiydik suyun içinde. Aramızda bir balık yüzüyordu. Bacaklarımıza, omuzlarımıza, göğsümüze kayganlığı deği

Doktorun yıkanmaktan griye dönmüş önlüğü bana gözlerimde bir sorun olup olmadığını sorgulatıyor. Odanın masanın arkasına denk gelen duvarında duran diplomaları dikkatimi çekiyor. Çerçeveleri tek tek sayıyorum. Çocukluktan kalma bir alışkanlık. Hayatımda izlediğim filmlerin doktor sahneleri bir bir gözümün önünden geçiyor. Kutsi’nin Yasemin Özilhan’ı evlenmek üzereyken terk ettiği sahneyi hatırlayıp yine “Allah belanı versin!” diyerek elimde olmadan bedduamı savuruyorum, Yarad

Uzun bir geceydi. Bursa’dan gelecek arkadaşımı beklerken köşe banklarından birine oturmuş, beyaz bir sokak lambasının altında, bir yandan bitirmeye çalıştığım Romeo ve Juliet’e odaklanmaya çalışıyordum. Bir anne, baba ve çocuktan oluşan ailenin parka girmesiyle bozulan dikkatimi yeniden toplayabilmem için bir süreye ihtiyacım olacaktı. Önce, ittirdikleri koltuk değneği; ardından aile, batmakta olan bir gemiden son bir kurtuluş umuduyla paralel bir evrene geçercesine çalılıkla

Abbas Dede'nin vefat haberinden sonra çarçabuk hazırlanıp ilk uçakla Erzurum’a oradan otobüsle Kars’a, hemen ardından da Abbas Dede'nin köyüne varmışlardı. Talihsizlik bu ya, geldikleri günden bu yana kar dur durak bilmeden yağmıştı bütün köyün üstüne. Evlat olarak vazifesini yerine getiren Ali; bütün cenaze merasimi tamamlandıktan sonra üç gün boyunca süregelen taziyeleri kabul etmiş, artık gitmek için hazırlık yaparken kar yerini tipiye bırakmıştı. Hal böyle olunca gözün gö

“Sakalın mı çıktı lan senin?” Elini yüzüne götürdü. “Yok kaptan,” dedi. Deniz kokuyordu. Motor seslerinden martılar uçuşuyor, pervane oluyorlardı. Köse İbrahim elini yüzünde gezdiriyordu. Salih kaptanla yeniden göz göze gelince denizi bile susturup yutkundu. “Bana bak ulan! Yoksa sen İtalyan mısın?” “Hayır kaptan!” Salih kaptan içeriye, dümenin başına geçti. Sağ elinde uzunca bir fitil, ucu kızararak duruyordu. Elinin başparmağı yoktu. “Bir gün Eski Liman’da dolaşıyorum, bili