İSHAK EDEBİYAT

Bu sutyenin ne işi var burada? Aynı beden olsa belki fark etmezdim. Hem küçük hem de benimkilerden daha kaliteli. Beni aldatıyor mu yoksa? Eve gizli kamera mı koysam? Acaba onu son zamanlarda ihmal mi ettim? Yatak bozulmamış. Herhalde bu işi kendi evimizde yapmaya cüret etmiş olamaz. Etrafı araştırdım, bir tane bile kıl yok. Belki de dazlaktır. Niye olmasın? Ben erkek olsam dazlak bir kadından hoşlanır mıydım? Parfüm kokusu da yok. Belki parfüm kullanmıyor. Parfüm ya da deodo

“Bir gün sana modern zaman kabullenişi öğreteceğim dostum.” “Bu dediğinin ne demek olduğunu bile anlamadım ama benim moderniteyle ilgili bir derdim yok. Anlaşamadığımız konu bu.” Yoğun antrenmanlar ve iş yüküyle geçen bir günün ardından herkes köşesine çekilmiş, bisiklet takımının sohbet grubunda yine gündem tartışılıyordu. Her sene temmuz ayında olduğu gibi yine sohbet grubunun üç haftalık gündemi şüphesiz Fransa Turuydu. Tabi herkesin ruh hali ve alkol seviyesi bir olmadığı

Adam telefonda, “Yastığımda saç telin kalmış, onun yerine keşke sen kalsaydın,” dedi flörtöz sesiyle. İstanbul’dan ayrılalı bir yıl olmuştu, ilk yıllık iznimi geçirmek için büyüdüğüm bu şehre gelmiş, şimdiyse yaşadığım okyanus aşırı ülkeye dönmek üzere havalimanındaydım. Bir elimle bavulu çekiştiriyor, diğeriyle çantamı tutuyordum. Telefonu kulağımla omzumun arasına kıstırmış adamı dinliyordum. Sevişirken adamla pek çok parçamız birleşiyor ve ayrılıyordu. Sıcaklık ve ter ile

Belimi tutarak doğruldum. Alnımdan akan ter fayansa düştü. Şıp Şıp. İki damla. Fayans parladı. Bu yetmez, diyerek paspasa asıldım. Belimdeki omurların arasına kaçan o et parçasına inat fayansları hırsla silmeye devam ettim. Fayansın son karesindeydim. Telefonun titreşimiyle ıkınarak doğruldum. Gelen mesaja baktım. Tugay’dı. Şu an kahvedeyiz. Akşama da maç izleyeceğiz, belki izin alabilirsen gelirsin diye yazayım dedim. Telefonu masaya bıraktım. Sandalyeye yığıldım. Kalbim, om